эй ҷаҳони дида буд хеш аз ту

ای جهان دیده بودِ خویش از تو

Ҳеҷ будӣ набӯдаи пеш аз ту

هیچ بودی نبوده پیش از تو

Дар бдоити бдоити ҳамаи чиз

در بدایت بدایت همه چیز

Дар ниҳояти ниҳояти ҳамаи чиз

در نهایت نهایت همه چیز

эй бароранда сипеҳри баланд

ای برآرنده سپهر بلند

Анҷуми афрӯзу анҷумани пайванд

انجم افروز و انجمن پیوند

Офаринандаи хзоини ҷӯад

آفرینندهٔ خزاین جود

Мубдиъу офаридагори вуҷӯд

مبدع و آفریدگار وجود

Созманд аз ту гашта кори ҳама

سازمند از تو گشته کار همه

эй ҳамау офаридагори ҳама

ای همه و آفریدگار همه

Ҳастӣ ва нест мисли ва монандат

هستی و نیست مثل و مانندت

Оқилони ҷузи чунин ндонндт

عاقلان جز چنین ندانندت

Равшании пеши аҳли бино ӣӣ

روشنی پیش اهل بینا‌یی

На ба сӯрат ба сӯрати ороӣ

نه به صورت به صورت‌آرایی

Ба ҳаёти сети зиндаи мавҷӯдот

به حیات‌ست زنده موجودات

Зинда лек аз вуҷӯд туаст ҳаёт

زنده لیک از وجود توست حیات

эй ҷаҳонро зи ҳеҷ созанда

ای جهان را ز هیچ سازنده

Ҳам навои бахш ва ҳам навозанда

هم نوا‌بخش و هم نوازنده

Номи ту ки ибтидоӣ ҳар номи сет

نام تو که‌ابتدای هر نام‌ست

Аввали оғозу охири анҷоми сет

اول آغاز و آخر انجام‌ست

Аввали алаввалин ба пеши шумор

اول الاولین به پیش شمار

Ва охролохрин ба охири кор

و آخرالاخرین به آخر کار

Ҳаст буд ҳамаи дуруст ба ту

هست بود‌ِ همه درست به تو

Бозгашти ҳама ба туаст , ба ту

بازگشت همه به توست‌، به تو

Баста бар ҳазрати ту роҳи хаёл

بسته بر حضرت تو راه خیال

Бар дарат нонишаста гирди завол

بر درت نانشسته گرد زوال

Ту нзодӣ ва дигарон зоданд

تو نزادی و دیگران زادند

Ту худоӣ ва дигарон боданд

تو خدایی و دیگران بادند

Ба як андеша роҳ бинмое

به یک اندیشه راه بنمایی

Ба яке нукта кор бигушое

به یکی نکته کار بگشایی

Вонкаҳи ноаҳл саҷда шуд сар ӯ

وانکه نااهل‌ِ سجده شد سر او

Қуфл бар қуфл баста шуд дар ӯ

قفل بر قفل بسته شد در او

Ту диҳии субҳро шаби афрӯзӣ

تو دهی صبح را شب افروزی

Рӯзро мурғу мурғро рӯзӣ

روز را مرغ و مرغ را روزی

Ту супурдӣ ба офтоб ва ба моҳ

تو سپردی به آفتاب و به ماه

Ду сарои пардаи сипеду сиёҳ

دو سراپرده سپید و سیاه

Рӯзу шаби соликон роҳ тавонад

روز و شب سالکانِ راه تواند

Суфтаи гӯашон боргоҳ тавонад

سفته‌گوشانِ بارگاه تواند

Ҷуз ба ҳукми ту нек ва бад накунанд

جز به حکم تو نیک و بد نکنند

Ҳеҷ корӣ ба ҳукм худ накунанд

هیچ کاری به حکم خود نکنند

Ту бар афрӯхтӣ даруни димоғ

تو بر افروختی درون دماغ

Хурдии тобноктар зи чароғ

خردی تابناک‌تر ز چراغ

Бо ҳамаи зиракӣ ки дар хиради сет

با همه زیرکی که در خرد‌ست

Бехудаст аз ту ва ба ҷой худаст

بی‌خودست از تو و به جای خودست

Чун хирад дар раҳи ту пай гардад

چون خرد در ره تو پی گردد

Гирди ин кори ваҳм кӣ гардад

گرد این کار وهم کی گردد

Ҷон ки ӯ ҷавҳари сет ва дар тани мост

جان که او جوهر‌ست و در تن ماست

Кас надонад ки ҷой ӯ ба куҷост

کس نداند که جای او به کجاست

Ту ки ҷавҳари Неи надории ҷой

تو که جوهر نیی نداری جای

Чун расад дар ту ваҳми шефтаи рой ?

چون رسد در تو وهم شیفته‌رای؟

Раҳи намоеу раҳнамоеи т на

ره نمایی و رهنمایت نه

Ҳама ҷое ва ҳеҷ ҷое т на

همه جایی و هیچ جایت نه

Мо ки ҷузеи зи сабъи гардун ӣам

ما که جزیی ز سبع گردون‌یم

Бо ту берун ҳафт берунем

با تو بیرون هفت بیرونیم

Ақли куллӣ ки аз ту ёфта роҳ

عقل کلی که از تو یافته راه

Ҳам з ҳайбат накарда дар ту нигоҳ

هم ز هیبت نکرده در تو نگاه

эй зи рӯзи сипед то шаби доҷ

ای ز روز سپید تا شب داج

Ба мададҳои файзи ту муҳтоҷ

به مدد‌های فیض تو محتاج

Ҳоли гардони туе ба ҳар санӣ

حال‌گردان تویی به هر سانی

Нест каси ҷузи ту ҳоли гирдоне

نیست کس جز تو حال گردانی

То нахоҳӣ ту нек ва бад набӯд

تا نخواهی تو‌، نیک و بد نبوَد

Ҳастӣ кас ба зот худ набӯд

هستی کس به ذات خود نبود

Ту диҳӣ ва ту оре аз дили санг

تو دهی و تو آری از دل سنگ

Оташи лаълу лаъли оташи ранг

آتش لعل و لعلِ آتش‌رنگ

Гетӣу осмони гетии гирд

گیتی و آسمانِ گیتی‌گَرد

Бар дар ту зананд брдобрд

بر درِ تو زنند بردابرد

Ҳар касе нақши банд парда туаст

هر کسی نقش‌بند پرده توست

Ҳама ҳеҷ над карда карда туаст

همه هیچ‌ند کرده کرده توست

Баду нек аз ситора чун ояд ?

بد و نیک از ستاره چون آید؟

Ки худ аз неку бад забун ояд

که خود از نیک و بد زبون آید

Гар ситора саодатӣ додӣ

گر ستاره سعادتی دادی

Киқбод аз мунаҷҷимии зодӣ

کیقباد از منجمی زادی

Кист аз мардуми ситораи шинос

کیست از مردم ستاره‌شناس

Ки ба ганҷинаи раҳи барад ба қиёс

که به گنجینه ره برد به قیاس

Ту диҳӣ бе миёнҷии онрои ганҷ

تو دهی بی‌میانجی آنرا گنج

Ки надонад ситораи ҳафт аз панҷ

که نداند ستاره هفت از پنج

Ҳар чаҳ ҳаст аз дақиқаҳои нуҷум

هر چه هست از دقیقه‌های نجوم

Бо якояки наҳуфтаҳои улӯм

با یکایک نهفته‌های علوم

Хондаму сар ҳар варақи ҷустам

خواندم و سرّ هر ورق جستم

Чун туро ёфтам варақи шастам

چون تو‌را یافتم ورق شستم

Ҳамаро рӯй дар худо дидам

همه را روی در خدا دیدم

Дар худо бар ҳама тўро дидам

در خدا بر همه تورا دیدم

эй ба ту зинда ҳар куҷои ҷонии сет

ای به تو زنده هر کجا جانی‌ست

Вази танури ту ҳар киро нонеи сет

وز تنور تو هر که‌را نانی‌ست

Бар дар хеши сари фароз м кун

بر در خویش سر‌فراز‌م کن

Ваз дар халқ бениёз м кун

وز در خلق بی‌نیاز‌م کن

Нони ман бе миёнҷии дгарон

نان من بی‌میانجی دگران

Ту даҳ эй ризқи бахши ҷонварон

تو ده ای رزق‌بخش جانوران

Чун ба аҳди ҷавонӣ аз бар ту

چون به عهد جوانی از بر تو

Бар дар кас нарафтам аз дар ту

بر در کس نرفتم از در تو

Ҳамаро бар дирам фиристодӣ

همه را بر درم فرستادی

Ман наме хостам ту ме додӣ

من نمی‌خواستم تو می‌دادی

Чун ки бар даргаи ту гаштами пер

چون که بر درگه تو گشتم پیر

зи ончӣ тарсидании сети дастами гир

ز آنچه ترسیدنی‌ست دستم گیر

Чаҳ сухан кин сухан хатост ҳама

چه سخن کاین سخن خطاست همه

Ту марое ҷаҳон марост ҳама

تو مرایی جهان مراست همه

Ман саргаштаро зи кори ҷаҳон

من سرگشته را ز کار جهان

Ту туоне раҳанд , боз Раҳон

تو توانی رهاند‌، باز رهان

Дар ки нолам ? ки дастгири туе

در که نالم‌؟ که دستگیر تویی

Дарпазирам ки дарпазир туе

در پذیرم که درپذیر تویی

Рози пӯшида гарчи ҳаст басӣ

راز پوشیده گرچه هست بسی

Бар ту пӯшида нест роз касе

بر تو پوشیده نیست راز کسی

Ғаразӣ каз ту нест пинҳонӣ

غرضی کز تو نیست پنهانی

Ту баровар ки ҳам ту май доне

تو بر آور که هم تو می‌دانی

Аз ту низ ар бад-ӣн ғараз нарасм

از تو نیز ار بدین غرض نرسم

Бо ту ҳам беғараз буд нафасам

با تو هم بی غرض بود نفسم

Ғарази он ба ки аз ту ме ҷӯям

غرض آن به که از تو می‌جویم

Сухани он ба ки бо ту ме гӯям

سخن آن به که با تو می‌گویم

Роз гӯям ба халқ хор шавам

راز گویم به خلق خوار شوم

Бо ту гӯям бузургвор шавам

با تو گویم بزرگوار شوم

эй Низомии паноҳпарвар ту

ای نظامی پناه‌پرور تو

Ба дар каси маронаш аз дар ту

به در کس مرانش از در تو

Сари баланд ӣ даҳ аз худовандӣ

سر‌بلند‌ی ده از خداوندی

Ҳимматашро ба тоҷи хурсандӣ

همّتش را به تاج خرسندی

То ба вақте ки арзи кор буд

تا به‌وقتی که عرض‌ِ کار بوَد

Гарчи дарвеш , тоҷдор буд

گرچه درویش‌، تاجدار بود