Нуқтаи хати аввалин паргор
نقطه خط اولین پرگار
Хотами охири офариниши кор
خاتم آخر آفرینش کار
Навбари боғи ҳафт чархи куҳан
نوبر باغ هفت چرخ کهن
Дарраи алтоҷи ақлу тоҷи сухан
درةالتاج عقل و تاج سخن
Кист ҷузи хоҷаи муаййиди рой
کیست جز خواجه مؤید رای
Аҳмади мурсали он расӯли худоӣ
احمد مرسل آن رسول خدای
Шоҳи пайғамбари ан ба теғ ва ба тоҷ
شاه پیغمبران به تیغ و به تاج
Теғ ӯ шаръу тоҷ ӯ миъроҷ
تیغ او شرع و تاج او معراج
Уммӣу ИМАотро моя
امی و امهات را مایه
Фаршро нуру аршро соя
فرش را نور و عرش را سایه
Панҷ навбати зани шариъати пок
پنج نوبتزنِ شریعت پاک
Чори болаш на вилояти хок
چار بالشنِهِ ولایت خاک
Ҳама ҳастӣ туфайл ва ӯ мақсӯд
همه هستی طفیل و او مقصود
ӯ Муҳамади рисолати ши Маҳмӯд
او محمد رسالتش محمود
зи аввалин гул ки одамаши бФшрд
زاولین گِل که آدمش بفْشُرد
Софӣ ӯ буд ва дигарон ҳамаи дард
صافی او بود و دیگران همه دُرد
Ва охирин давр ки осмон ронад
و آخرین دور کهآسمان رانَد
Хутбаи хотамати ҳам ӯ хонд
خطبهٔ خاتمت هم او خوانَد
Амр ва наҳй ш ба ростии мавқуф
امر و نهیش به راستی موقوف
Наҳй ӯ мункири амр ӯ маърӯф
نهی او منکر امر او معروف
Онкӣ аз фақр фахр дошт на ранҷ
آنکه از فقر فخر داشت نه رنج
Чаҳ ҳадисии сети фақр ва чандон ганҷ ?
چه حدیثیست فقر و چندان گنج؟
Вонки азуи сояи гашт рӯй сипед
وانک ازو سایه گشت رویسپید
Чаҳ сухани сояи вонгаҳеи хуршед ?
چه سخن سایه وانگهی خورشید؟
Маликро қоими илоҳӣ буд
ملک را قایم الهی بود
Қоим андоз подшоҳӣ буд
قایم انداز پادشاهی بود
Ҳарки бархест мефикандаш паст
هرکه برخاست میفکندش پست
Вонкаҳ афтод , мегирифташ даст
وانکه افتاد، میگرفتش دست
Бо накӯи гавҳарон накӯ ме кард
با نکو گوهران نکو میکرد
Қаҳри бади гавҳарони ҳам ӯ ме кард
قهر بد گوهران هم او میکرد
Теғ аз ин сӯ ба қаҳри хўнриз ӣ
تیغ از اینسو به قهر خونریزی
РФқ аз он сӯ ба марҳамомез ӣ
رفق از آنسو به مرهمآمیزی
Марҳамаши дили навози танги дилон
مرهمش دلنواز تنگدلان
Оҳанаши пои банди санги дилон
آهنش پایبند سنگدلان
Онк бо ӯ бар асби зини бастанд
آنک با او بر اسب زین بستند
Бар камарҳо дўоли кини бастанд
بر کمرها دوال کین بستند
Инак имрӯзи баъди чандини сол
اینک امروز بعد چندین سال
Ҳама бар кӯс ӯ зананд дўол
همه بر کوس او زنند دوال
Гарчи эзад гузид аз даҳри ш
گرچه ایزد گزید از دهرش
Венаи ҷаҳони офарид аз баҳраш
وین جهان آفرید از بهرش
Чашм ӯро ки меҳри мо зоғ аст
چشم او را که مهر مازاغ است
Равза гоҳе буруни азин боғ аст
روضهگاهی برون ازین باغ است
Ҳукми ҳФсди ҳазор солаи шумор
حکم هفصد هزار ساله شمار
Тобеъи ҳукм ӯ ба ҳафт ҳазор
تابع حکم او به هفت هزار
Ҳалқаи дорони чархи кӯҳлии пӯш
حلقهداران چرخ کحلی پوش
Дар раҳи бандагии ши ҳалқа ба гӯш
در ره بندگیش حلقه به گوش
Чор ёраш гузин ба асл ва ба фаръ
چار یارش گزین به اصل و به فرع
Чори девори ганҷи хонаи шаръ
چار دیوار گنجخانهٔ شرع
зи офарин буд нури бениш ӯ
ز آفرین بود نور بینش او
Ки офаринҳо бар офариниш ӯ
کهآفرینها بر آفرینش او
Бо чунон ҷон ки ҳар дамаши мадад ӣ сет
با چنان جان که هر دمش مددیست
Аз замин то ба осмони ҷасад ӣ сет
از زمین تا به آسمان جسدیست
Он ҷасадро ҳаёти азин ҷон аст
آن جسد را حیات ازین جان است
Ҳама тахтанд ва ӯ сулаймон аст
همه تختند و او سلیمان است
Нафасаш бар ҳаво чу машк ифшоанд
نفَسش بر هوا چو مشک افشاند
Рутабтар зи нахл хушк ифшоанд
رطبِ تر ز نخل خشک افشاند
Мӯъҷизи ши хори хушкро рутаб аст
معجزش خار خشک را رطب است
Рутабаши хори душмани ин аҷабаст !
رطبش خارِ دشمن این عجب است!
Карда нохуни баро ӣ ангушташ
کرده ناخن بُرای انگشتش
Себи маро ду ним дар мушташ
سیب مه را دو نیم در مشتش
Себрогар зи қатъ бим кунад
سیب را گر ز قطع بیم کند
Нохунаи равшанони ду ним кунад
ناخنه روشنان دو نیم کند
Офарин кардаш офаринанда
آفرین کردش آفریننده
Кин гузин буд ва ӯ гзинндаҳ
کاین گزین بود و او گزیننده
Бод беш аз мадори чархи кабӯд
باد بیش از مدار چرخ کبود
Бар гзинндаҳу гузидаи дуруд
بر گزیننده و گزیده درود