Дигар раҳ гуфт « баъд аз зиндагонӣ
دگر ره گفت «بعد از زندگانی
Ба ёди орми ҳадиси ин ҷаҳонӣ »
به یاد آرم حدیث این جهانی؟»
Ҷавобаш дод пер дониш омӯз
جوابش داد پیرِ دانشآموز
Ки « эй равшани чароғи олами афрӯз
که «ای روشنچراغِ عالمافروز
Ту он нурӣ ки пеш аз суҳбати хок
تو آن نوری که پیش از صحبت ِ خاک
Вилоят доштӣ бар боми афлок
ولایت داشتی بر بام افلاک
зи тугар бози пурсанади он нишон ҳо
ز تو گر باز پرسند آن نشانها
Наёрӣ ҳеҷ ҳарфии ёд аз онҳо
نیاری هیچ حرفی یاد از آنها
Чу рӯзӣ бигузарӣ зини меҳнати обод
چو روزی بگذری زین محنتآباد
Аз он тарсам каз ин ҳам новарии ёд
از آن ترسم کز این هم ناوری یاد
Касе кови ёди норади қиссаи дӯш
کسی کاو یاد نارد قصهٔ دوش
Тавонад кардани имшабро фаромӯш »
تواند کردن امشب را فراموش»