Раседем вақте ба рстоқи рай

رسیدیم وقتی به رستاق ری

Диҳӣ буд аз арса ҳар кӯй ( ? )

دهی بود از عرصه هر کوی (؟)

Ба таъҷил май омадем аз Ироқ

به تعجیل می آمدیم از عراق

Ба асбон Аннан дода ҳамчун барроқ

به اسبان عنان داده همچون براق

Гуруҳеи мусоҳиби фурӯди омадем

گروهی مصاحب فرود آمدیم

Бар оби равони сояи бон ҳо задем

بر آب روان سایه بان ها زدیم

Ҷаҳонии пар аз неъмат бе қиёс

جهانی پر از نعمت بی قیاس

Вале ҳар ки зу хӯрд рأсо ба рас

ولی هر که زو خورد رأسا به راس

Зану мардашони зарду зору наҳиф

زن و مردشان زرد و زار و نحیف

Рузу боғи пари миваҳои латиф

رز و باغ پر میوه های لطیف

Яке рафт то мива Эй оварад

یکی رفت تا میوه ای آورد

Вазони миваи худ кам касе ҷони барад

وزان میوه خود کم کسی جان برد

Дар афтод ва май чиди ангурҳо

در افتاد و می چید انگورها

Худованд руз гуфт аз даврҳо

خداوند رز گفت از دورها

Ба таъҷил дар худ чаҳ афтода Эй

به تعجیل در خود چه افتاده ای

Бихӯргар ба мурдан ризо дода Эй

بخور گر به مردن رضا داده ای

Басаст ин ки чидии мучин беш азин

بس است این که چیدی مچین بیش ازین

Накард ин далерӣ касе пеши азин

نکرد این دلیری کسی پیش ازین

Ғулом аз худованд руз шуд битоб

غلام از خداوند رز شد بتاب

Надонист хосияти хоку об

ندانست خاصیت خاک و آب

Бала мард гуфт эй худованди даҳ

بله مرد گفت ای خداوند ده

Ба ҳар марди як хӯшаи ангури даҳ

به هر مرد یک خوشه انگور ده

Бадв гуфт чандин макуш эй ғулом

بدو گفت چندین مکوش ای غلام

Ки як хӯшаи зини даҳ нафарро тамом

که یک خوشه زین ده نفر را تمام

Нагӯям зи баҳр камобеш хеш

نگویم ز بهر کمابیش خویش

?герат ҷон бакораст мстиз беш

گرت جان بکارست مستیز بیش