Ғуломи ҳунарманди зираки Аёз

غلام هنرمند زیرک ایاز

Ки будӣ бадви чашми Маҳмӯди боз

که بودی بدو چشم محمود باز

Даромад ба ҳазрат бар устоди пеш

درآمد به حضرت بر استاد پیش

Нигаҳдошт чун бандагони роҳи хеш

نگهداشت چون بندگان راه خویش

Ба рӯйиш назар кард Маҳмӯд ва гуфт

به رویش نظر کرد محمود و گفت

Биё то бигӯям ҳадис наҳуфт

بیا تا بگویم حدیث نهفت

Чу наздиктар шуд ба расм ва ба роҳ

چو نزدیکتر شد به رسم و به راه

Бадв роз мегуфт ҳар гӯнаи шоҳ

بدو راز می گفت هر گونه شاه

Яке каждум аз музеии тези мӯш

یکی کژدم از موزه تیز موش

Ҳаме зад бирав неш ва мекард нӯш

همی زد برو نیش و می کرد نوش

Наҷунбед як зарра аз ҷои хеш

نجنبید یک ذرّه از جای خویش

Сухан гӯш мекард ва мехӯрд неш

سخن گوش می کرد و می خورد نیش

Чу шуд охроломри посухи тамом

چو شد آخرالامر پاسخ تمام

Нигаҳ кард Маҳмӯди сӯии ғулом

نگه کرد محمود سوی غلام

Ба чашми фаросат бадв бингаред

به چشم فراست بدو بنگرید

Дар осори рангаш тағайюр бидид

در آثار رنگش تغیّر بدید

Бипурсед азуи шоҳи гардани фароз

بپرسید ازو شاه گردن فراز

Дар оварад сар бе таваққуфи Аёз

در آورد سر بی توقّف ایاز

з ҳазрат даромад ба саҳни сарой

ز حضرت درآمد به صحن سرای

Кашидаш яке музеии беруни зи пой

کشیدش یکی موزه بیرون ز پای

Чунон буд соқаши зи осеби неш

چنان بود ساقش ز آسیب نیش

Ки гуфтӣ ба як бор гаштаст риш

که گفتی به یک بار گشتست ریش

зи ҷаррорае чанд нашутур бихӯрад

ز جرّاره ای چند نشتر بخورد

Адаби байн ки бар хеш зоҳир накард

ادب بین که بر خویش ظاهر نکرد

Ало эй ба гавҳари ҳсиб ва насеб

الا ای به گوهر حسیب و نسیب

Ғуломии зи аслу насаб бе насиб

غلامی ز اصل و نسب بی نصیب

Чунин дошт поси худовандгор

چنین داشت پاس خداوندگار

Турои низогрном бояд бидор

ترا نیزاگرنام باید بدار