Ба Бағдоди бади шоирии комкор

به بغداد بُد شاعری کامکار

Шуд аз ҷаъфари бармакии номдор

شد از جعفر برمکی نامدار

Сухани гӯйу дроку ҳозири ҷавоб

سخن گوی و درّاک و حاضر جواب

Забонӣ чу оташи ҳадисӣ чу об

زبانی چو آتش حدیثی چو آب

Ҷӯи теғи забон дар сухан ронадӣ

جو تیغ زبان در سخن رانَدی

Лаби хашмгинро бхндондӣ

لب خشمگین را بخندانَدی

Надимӣ чу ӯ дар малоҳат набӯд

ندیمی چو او در ملاحت نبود

Назираш ба нутқ ва фасоҳат набӯд

نظیرش به نطق و فصاحت نبود

Магар буд дуни ҳиммат аз ҳирсу оз

مگر بود دون‌همّت از حرص و آز

Ба рӯйиши нмишд дар хайри боз

به رویش نمیشد در خیر باز

Тавонгар ба анъоми ҷаъфар ба мол

توانگر به انعام جعفر به مال

Ба сари барда дар садр ӯ чанд сол

به سر بُرده در صدر او چند سال

Магар кард рӯзии ҳавои надим

مگر کرد روزی هوای ندیم

зи ганҷури дархости табъи Карим

ز گنجور درخواست طبع کریم

Биоварад динори зари як ҳазор

بیاورد دینار زر یک هزار

Бифармуд боходими ҳақи гузор

بفرمود با خادم حق گزار

Ки бурдор бо ман биовар ба роҳ

که بردار با من بیاور به راه

Ҳар онгаҳ ки сӯй ту кардам нигоҳ

هر آنگه که سوی تو کردم نگاه

Бунаи пеш ӯ то шавад шодком

بنه پیش او تا شود شادکام

Чунин кард ҷӯяндаи нангу ном

چنین کرد جوینده ننگ و نام

Чу ҷаъфар дар омад ба саҳни сарой

چو جعفر درآمد به صحن سرای

Бпжмрди табъаш аз он тираи ҷой

بپژمرد طبعش از آن تیره جای

Нигаҳ кард дар хона чизе надид

نگه کرد در خانه چیزی ندید

зи осори неъмат пашизӣ надид

ز آثار نعمت پشیزی ندید

На дар сар на дар бар на дар хонаи ҳеҷ

نه در سر نه در بر نه در خانه هیچ

Збнгоаҳи дуни ҳаматон раҳ бипеч

ز بنگاه دون‌همّتان ره بپیچ

Ҳасирӣ ба сдпораҳи даҳ солаи зер

حصیری به صد پاره ده ساله زیر

Гузаштани зборўии он хонаи дайр

گذشتن ز باروی آن خانه دیر

Хамии саршикастаи сабуеи куҳан

خُمی سرشکسته سبویی کهن

Мефизой ӣнҷо дигар бар сухан

میفزای اینجا دگر بر سخن

Чу огоҳи гашт аз кам ва беш ӯ

چو آگاه گشت از کم و بیش او

Пушаймон шуд аз омадани пеш ӯ

پشیمان شد از آمدن پیش او

Ба ходим назар кард ва бар зад гиреҳ

به خادم نظر کرد و بَرزَد گره

Бар абрӯ ки зари пеш аҳмақ манеҳ

بر ابرو که زر پیش احمق منه

Накард илтифотӣ ба шоири вазир

نکرد التفاتی به شاعر وزیر

Наомад ҳадисаш дигар ҷойгир

نیامد حدیثش دگر جایگیر

Басии ҳазл ва ҷад гуфт ва судаш надошт

بسی هزل و جِد گفت و سودش نداشت

На лаб бар кушод ва на сари брФрошт

نه لب بر گشاد و نه سر برفراشت

Бурун рафт ҷаъфари зи наздик ӯ

برون رفت جعفر ز نزدیک او

ТФў кард бар ҷони торик ӯ

تُفو کرد بر جان تاریک او

Яке гуфташ эй офтоби араб

یکی گفتش ای آفتاب عرب

Ду чиз аз ту имрӯз дидам аҷаб

دو چیز از تو امروز دیدم عجب

Яке онкии худро нигаҳ доштӣ

یکی آنکه خود را نگه داشتی

Ба гӯши он ҳамаи ҳазли бгзоштӣ

به گوش آن همه هزل بگذاشتی

Ба чандон мзоҳк накардӣ нишот

به چندان مضاحک نکردی نشاط

Фараҳро чунон дар навиштӣ бисот

فرح را چنان دَرْنِوشتی بساط

Дуюми онкӣ норафта биравӣ хато

دویم آنکه نارفته بر وی خطا

Гирифтӣ азуи бози расми ато

گرفتی ازو باز رسم عطا

Дижам бӯдану бухл кардан чунин

دژم بودن و بخل کردن چنین

Набӯдӣ турои расму хуи пеши азин

نبودی ترا رسم و خو پیش ازین

Бадв гуфт ҷаъфар ки соҳиби хирад

بدو گفت جعفر که صاحب خرد

зи андарз пешинагон нагзарад

ز اندرز پیشینگان نگذرد

Мадаи сари шабоне ба гург эй салим

مده سر شبانی به گرگ ای سلیم

Ки ҷӯрӣ сариҳасту зулмии азим

که جوری صریح است و ظلمی عظیم

Марез эй писари дона дар шӯри бум

مریز ای پسر دانه در شور بوم

Ки шохи шукри не , нараст аз зақум

که شاخ شکر نی، نرُست از زقوم

намедонам аз ғуссаи он гадоӣ

نمی‌دانم از غصة آن گدای

Ки чунам ? ба сар май рӯм ё ба пой

که چونم، به سر می روم یا به پای!

Атое бидон медиҳад номҷўӣ

عطایی بدان میدهد نامجوی

Ки чун духтаронаш бапушанд рӯй

که چون دخترانش بپوشند روی

Дареғаст эҳсон ба ноҳақи шинос

دریغ است احسان به ناحق شناس

Нсиҷш фиристӣ бипушади пилос

نسیجش فرستی بپوشد پلاس

Буд ганҷ додан ба ноарҷманд

بود گنج دادن به ناارجمند

Ба наздики халқу худои нописанд

به نزدیک خَلق و خدا ناپسند

Ҳбо буд дар ҳақи он марди рег

هبا بود در حق آن مرد ریگ

Ҳамаи саъии ман ҳамчуи равған ба рег

همه سعی من همچو روغن به ریگ

Набинад зи ман бози ҳаргизи ато

نبیند ز من باز هرگز عطا

Нигарадам дигарбораи гирди хато

نگردم دگرباره گرد خطا

Ба ноқиси вуҷӯд онкӣ бахшад дирам

به ناقص وجود آنکه بخشد درم

Чу ман боядаш бози ҷуст аз адам

چو من بایدش باز جست از عدم

Гирифтам назари боз аз он бе хабар

گرفتم نظر باز از آن بی خبر

Ба чашму дилами дрнёид дигар

به چشم و دلم درنیاید دگر

Набинӣ ки моҳи манозили навард

نبینی که ماه منازل نورد

Чу изҳори эҳсон хуршед кард

چو اظهار احسان خورشید کرد

Аз онҷо ки таъзим хур ме кунад

از آنجا که تعظیم خَور می‌کند

Назари сӯй ӯ бештар ме кунад

نظر سوی او بیشتر می‌کند