Броҳим чун хон ва мон ме гузошт

براهیم چون خان و مان می گذاشت

Яке хуби манзари ҷигар гӯша дошт

یکی خوب منظر جگر گوشه داشت

Пас аз муддатӣ чун писар мард шуд

پس از مدتی چون پسر مرد شد

зи дунёи дилаш бепадар сард шуд

ز دنیا دلش بی پدر سرد شد

Писар бе падари шох бепар буд

پسر بی پدر شاخ بی‌پر بود

Чу бар ошёни мурғ бепар буд

چو بر آشیان مرغ بی پر بود

Ҷафо бинад ва лат хӯрд аз падар

جفا بیند و لَت خورد از پدر

Вале кӣ кунад меҳраш аз дили бадар

ولی کی کند مهرش از دل بدر

Муҳаббат бар он дошт муштоқ ро

محبت بر آن داشت مشتاق را

Ки зер қадам кард офоқ ро

که زیر قدم کرد آفاق را

з ҳар ҷо талаб кард ва ҳар сӯи шитофт

ز هر جا طلب کرد و هر سو شتافت

зи дунёи буруни рафтаро дар наёфт

ز دنیا برون رفته را در نیافت

Саранҷоми рӯзии қазо дар тавоф

سرانجام روزی قضا در طواف

Назар кард марди муаммои шикоф

نظر کرد مرد معما شکاف

Барофтод чашмаш ба рӯй писар

برافتاد چشمش به روی پسر

Вазони дард , дӯдаши баромади зи сар

وزان درد، دودش برآمد ز سر

Бадв ҳотифӣ гуфт к-эии покбоз

بدو هاتفی گفت کای پاکباز

Насиби ту сӯз дил омад на соз

نصیب تو سوز دل آمد نه ساز

Ба сар дар нагунҷад сухан дар сараст

به سر در نگنجد سخن در سرست

Чаҳ нозӣ ба сари сар мо дигараст

چه نازی به سر سرّ ما دیگرست

Ба бар дар гирифт он замонаш ба дард

به بر در گرفت آن زمانش به درد

Бинолед ва гуфт эй худованди фард

بنالید و گفت ای خداوند فرد

Марои ин писаргар ҳиҷоб раҳ аст

مرا این پسر گر حجاب ره است

Ҳамин як ҳиҷобаст вагар худ даҳ аст

همین یک حجاب است وگر خود دَه است

Ба фазлат ки баргираш аз пеши ман

به فضلت که برگیرش از پیش من

Ба хушнӯдии ин дили риши ман

به خشنودی این دل ریش من

Вагарнаи змни банда хушнӯд бош

وگرنه زمن بنده خشنود باش

Ба ҳазрати раҳами боздиҳ зуд бош

به حضرت رَهَم بازده زود باش

Ҳамон лаҳза чун ҳақ ба ҳақи вогзошт

همان لحظه چون حق به حق واگذاشت

Ҷигари гӯша дар колбуд ҷон надошт

جگر گوشه در کالبد جان نداشت

Сар шукр биниҳод к-эии подшоҳ

سر شکر بنهاد کای پادشاه

Ҳиҷобам кунун барграфтӣ зи роҳ

حجابم کنون برگرفتی ز راه

Ммонм ба чизе дигар пойбанд

مَمانم به چیزی دگر پایبند

Бибахшоӣ бар аҷзи ин мустаманд

ببخشای بر عجز این مستمند

Нигаҳ кун ки бо дӯст чун ме равад

نگه کن که با دوست چون می رود

Ҷароҳат на пайдо ва хӯн ме равад

جراحت نه پیدا و خون می رود

Тамошо чунин мекунад бо ҷбиб

تماشا چنین می کند با جبیب

Ба мардон чунин мефиристад насиб

به مردان چنین می فرستد نصیب

Дарин иди қурбон чунин ме кунанд

درین عیدْ قربان چنین می کنند

На лоғар ки фарбеҳ гузин ме кунанд

نه لاغر که فربه گزین می کنند

На фарзанд дар гунҷад ӣнҷо на зан

نه فرزند در گنجد اینجا نه زن

На чун ва на чанд ва на мо ва на ман

نه چون و نه چند و نه ما و نه من