Ба аҳди ҷавонӣ чунон будамӣ

به عهد جوانی چنان بودمی

Ки аз сояи худ румон будамӣ

که از سایه خود رمان بودمی

Малул аз худ ва аз ҳамаи каси нФўр

ملول از خود و از همه کس نفور

Ба андӯҳи наздик аз анбӯҳи давр

به اندوه نزدیک از انبوه دور

Чунон фикрам аз хештан май рабӯд

چنان فکرم از خویشتن می‌ربود

Ки осоиш аз хоб ва хӯрдам набӯд

که آسایش از خواب و خوردم نبود

Ба савдои чунон мштғл будамӣ

به سودا چنان مشتغل بودمی

Ки бебаҳра аз об ва гул будамӣ

که بی‌بهره از آب و گل بودمی

Чу Фарҳоди шӯрида дар кӯҳу дашт

چو فرهاد شوریده در کوه و دشت

Басӣ гашта ам бишинав ин саргузашт

بسی گشته‌ام بشنو این سرگذشت

Чаҳ мегӯям ар бозёбии румуз

چه می‌گویم ار بازیابی رموز

Нарафт аз серуми шӯри ширин ҳануз

نرفت از سرم شورِ شیرین هنوز

Замонӣ набудам з май ногузир

زمانی نبودم ز می ناگزیر

Ки ҳам пой мардаст ва ҳам дастгир

که هم پای مردست و هم دستگیر

Мададгори фикри шубони рӯзи ман

مددگارِ فکر شبان روز من

Намӯдори табъи навомӯзи ман

نمودار طبع نوآموز من

Чу бор мувофиқ надидам чу май

چو بار موافق ندیدم چو می

Шабу рӯз холӣ набудам зи вай

شب و روز خالی نبودم ز وی

Чунон бо худаш ҳам нафас кардамӣ

چنان با خودش هم نفس کردمی

Ки бе ӯ нафаси брнёўрдмӣ

که بی او نفس برنیاوردمی

Чунон бо дами ман дамаш дар гирифт

چنان با دم من دمش در گرفت

Ки малики вуҷӯдам мусаххар гирифт

که ملک وجودم مسخر گرفت

Валикин ба бедод дар малики ман

ولیکن به بیداد در ملک من

Тасарруф наёраст кард аҳриман

تصرّف نیارست کرد اهرِمن

Чунонаш ба инсофи мидоштӣ

چنانش به انصاف میداشتی

Ки бегона дар малик нагузоштӣ

که بیگانه در ملک نگذاشتی

Чу берун нашуд ҳукмаш аз эътидол

چو بیرون نشد حکمش از اعتدال

Табиат ба тадриҷ кард эҳтимол

طبیعت به تدریج کرد احتمال

Азин пешами ин байти аврод буд

ازین پیشم این بیت اوراد بود

Ки бар бодам аз табъи вқод буд

که بر بادم از طبع وقّاد بود

Марои роҳи рӯҳ аллоҳӣ дигараст

مرا راح روح اللهی دیگرست

Ки рӯҳам азу бӯда дар пайкараст

که روحم ازو بوده در پیکرست