Мо мерӯем ва бо ту накарда видоъи роҳ

ما می‌رویم و با تو نکرده وداعِ راه

Ҷон бар даҳони расидау бастаи даҳони зи оҳ

جان بر دهان رسیده و بسته دهان ز آه

На рӯй он ки пушт кунам бар диёри дӯст

نه رویِ آن که پشت کنم بر دیارِ دوست

На чашми он ки дида кунад дар касе нигоҳ

نه چشمِ آن که دیده کند در کسی نگاه

Аз дидаи ду дар дррӣ мекунам нисор

از دیده دو در دُرری می‌کنم نثار

Вази дӯдаи ҷигар варақӣ мекунам сиёҳ

وز دوده جگر ورقی می‌کنم سیاه

То ман куҷои рӯм ба ки нолами зи дарди дил

تا من کجا روم به که نالم ز دردِ دل

Кории чунон мушаввашу ҳолеи чунин табоҳ

کاری چنان مشوّش و حالی چنین تباه

Ночор агар ба азми сафар бастаам камар

ناچار اگر به عزمِ سفر بسته‌ام کمر

Ноком агар ба одати лашкари нуҳуми кулоҳ

ناکام اگر به عادتِ لشکر نهم کلاه

Гӯи мейри лашкар аз ман бедил кун эътибор

گو میرِ لشکر از منِ بی دل کن اعتبار

Гӯи шоҳи кишвар аз ман мискин кун антбоаҳ

گو شاهِ کشور از منِ مسکین کن انتباه

Бо ман замонаи ҷавру ҷафо кам наме кунад

با من زمانه جور و جفا کم نمی‌کند

Чандон ки пеш меравад оҳам ба додхоҳ

چندان که پیش می‌رود آهم به دادخواه

Султони ишқи малики вуҷӯдам фурӯ гирифт

سلطانِ عشق ملکِ وجودم فرو گرفت

Вондри миёни ҷону дилами сохт тахти гоҳ

واندر میانِ جان و دلم ساخت تخت گاه

Аз рӯй то қиёс кунам ҳар чаҳ чашми ман

از رویِ تا قیاس کنم هر چه چشمِ من

Равшан шавад зи чашмаи хуршед ҳар пагоҳ

روشن شود ز چشمه خورشید هر پگاه

Вази зулфи анбарин ту ёд оварам чу боз

وز زلفِ عنبرینِ تو یاد آورم چو باز

Шуд дар ҳиҷоби чодари мишкӣни ниқоби моҳ

شد در حجابِ چادر مشکین نقابِ ماه

Дӯшат ба хоб дидаму нодидаи ҳеҷ хоб

دوشت به خواب دیدم و نادیده هیچ خواب

Ҳастанд қатраи қатраи сиришкам бар ин гувоҳ

هستند قطره قطره سرشکم بر این گواه

Шӯридатар шудаи сети нзории зи хоби дӯш

شوریده‌تر شده ست نزاری ز خوابِ دوش

Девонаро чаҳ ҷурми мааш май баради зи роҳ

دیوانه را چه جرم مهش می‌برد ز راه