Агар дар олами ғайбами диҳии роҳ

اگر در عالمِ غیبم دهی راه

Шавад бар ман забони халқи кӯтоҳ

شود بر من زبانِ خلق کوتاه

Ҷузин каз худ буруни ореи тамомам

جزین کز خود برون آری تمامم

Биҳамдиллоҳ надорам ҳеҷ дили хоҳ

بحمدالله ندارم هیچ دل خواه

Маро аз ман агар во май сетоне

مرا از من اگر وا می ستانی

Ту май Монӣу баси алҳмдллаҳ

تو می مانی و بس الحمدلله

Дро то ман шавам аз хонаи берун

درآ تا من شوم از خانه بیرون

Гадоиро нзибди мансаби шоҳ

گدایی را نزیبد منصبِ شاه

Ба ҷуз бар остони дили ситонам

به جز بر آستانِ دل ستانم

намехоҳам маҳалу мансабу ҷоҳ

نمی خواهم محلّ و منصب و جاه

Чаҳ ҷои ҷоҳу мансаби пери золӣ

چه جایِ جاه و منصب پیر زالی

Ду оламро бисӯзанд ба як оҳ

دو عالم را بسوزاند به یک آه

зи мабда фитратӣ доранд ҳар кас

ز مبدا فطرتی دارند هر کس

Ки кас аз фитрат худ нест огоҳ

که کس از فطرتِ خود نیست آگاه

Ба ҷанби меҳри ёри меҳрбонам

به جنبِ مهرِ یارِ مهربانم

Пашизӣ бар наёяд меҳр то моҳ

پشیزی بر نیاید مهر تا ماه

Ба худ натавон супурдани раҳ ба мақсад

به خود نتوان سپردن ره به مقصد

Далолат бояд эй худбини дарин роҳ

دلالت باید ای خودبین درین راه

Туро ҳар дида каз айн яқин дид

ترا هر دیده کز عینِ یقین دید

Дар он дида нагунҷад шаку ашбоаҳ

در آن دیده نگنجد شکّ و اشباه

Ҳама ҳар ч аз ту меояд футуҳ аст

همه هر چ از تو می آید فتوح است

Дар ойин нзорӣ нест икроҳ

در آیینِ نزاری نیست اکراه