эй маро дар оташи ҳиҷрони саропои сӯхта
ای مرا در آتش هجران سراپا سوخته
Баъди азин чизе намонад аз ман бетаи носӯхта
بعد ازین چیزی نماند از من بتا ناسوخته
Беш аз ин пурвои кор худ надорам чун кунам
بیش از این پروای کار خود ندارم چون کنم
Ҳастам аз ташвиш чун парвонаи парвои сӯхта
هستم از تشویش چون پروانه پروا سوخته
Бар ҷамоли шамъи рӯят дар шабистони фироқ
بر جمال شمع رویت در شبستان فراق
Мурғи ҷонами болу пари парвонаи осои сӯхта
مرغ جانم بال و پر پروانه آسا سوخته
Шуд дилами моил ба рӯй оташи гулранги ту
شد دلم مایل به روی آتش گلرنگ تو
Зон ки бошад қобили оташ дар Аслан сӯхта
زان که باشد قابل آتش در اصلا سوخته
Дар мақоми сабру кӯра ӣ имтиҳони вақти ҳисоб
در مقام صبر و کوره ی امتحان وقت حساب
Мутлақан ман злкм шуд ғарқаи минҳои сӯхта
مطلقاً مِن ذلکُم شد غرقه منها سوخته
Чанд сӯзади барқи олами сӯзи ишқати ҷони ман
چند سوزد برق عالم سوز عشقت جان من
Тоқати оташ наме орад хусусан сӯхта
طاقت آتش نمی آرد خصوصا سوخته
Ҳар чаҳ шарҳи оташи савдои ишқат май даҳум
هر چه شرح آتش سودای عشقت می دهم
Дар сараш беҳад аз он оташи қаламро сӯхта
در سرش بی حد از آن آتش قلم را سوخته
Дар қалам гирад чу оташи дӯда ӣ савдои ман
در قلم گیرد چو آتش دوده ی سودای من
Лои ҷурм хосиятӣ дорад қалам бо сӯхта
لا جرم خاصیتی دارد قلم با سوخته
Рӯзу шаб дар мавкиби ишқи ту бар сар май барам
روز و شب در موکب عشق تو بر سر می¬برم
Ҷониби калакам нигаҳ дорад ҳамоно сӯхта
جانب کلکم نگه دارد همانا سوخته
Ҳар ки бинад дафтари савдоӣ ман гуяд аҷаб
هر که بیند دفتر سودای من گوید عجب
Машк дорад дар варақҳо ё ҷигар ё сӯхта
مشک دارد در ورق ها یا جگر یا سوخته
Дарси молихулё май гирам аз сар чун шудаи сет
درس مالیخولیا می گیرم از سر چون شده ست
Равзани сақфи димоғ аз дӯди савдои сӯхта
روزن سقف دماغ از دود سودا سوخته
Барқи оҳам чун ба боло бугзарадгар бенгарӣ
برق آهم چون به بالا بگذرد گر بنگری
Шуълаҳои оташини бинии шарарҳо сӯхта
شعله های آتشین بینی شررها سوخته
Дарди ишқу ҷаври ёру доғи ҳиҷру сӯзи дил
درد عشق و جور یار و داغ هجر و سوز دل
Чун раво дорад нзориро ба сад ҷои сӯхта
چون روا دارد نزاری را به صد جا سوخته
Ҳам чу маҷнӯн бо хаёл рӯй Лайлии сохта
هم چو مجنون با خیال روی لیلی ساخته
Ҳам чу Вомиқ дар фироқ рӯй узрои сӯхта
هم چو وامق در فراق روی عذرا سوخته
Барқро сӯии сиёҳӣ майл бошад зон қабл
برق را سوی سیاهی میل باشد زآن قبل
Бар дилам зад ногаҳон то шуд ба узрои сӯхта
بر دلم زد ناگهان تا شد به عذرا سوخته