Ёрб онро ки з мо нест хабари ҳеҷ ғам аст

یارب آن را که ز ما نیست خبر هیچ غم است

Ки бар оташи дилам аз ориза ӣ он санам аст

که بر آتش دلم از عارضه ی آن صنم است

Сиҳҳаташи боди худоё ки дареғаст ба ранҷ

صحتش باد خدایا که دریغ است به رنج

Нозанинӣ ки чу ӯ дар ҳамаи офоқ кам аст

نازنینی که چو او در همه آفاق کم است

Муҳаррамӣ нест ки аз ман бабради мактубӣ

محرمی نیست که از من ببرد مکتوبی

Пеши он равза ки он ҳури биҳиштӣ ҳарам аст

پیش آن روضه که آن حور بهشتی حرم است

Қисса ӣ дарди ҷудоӣ ба ки гӯям кӯи ёр

قصه ی درد جدایی به که گویم کو یار

Ҳар киро даст гирифтам ба вафо беқадам аст

هر که را دست گرفتم به وفا بی قدم است

Ҳар ки дар ҳоли чунин воқеаи мискинӣ ро

هر که در حال چنین واقعه مسکینی را

Даст гирад ки манам ғояти лутф ва карам аст

دست گیرد که منم غایت لطف و کرم است

Ҳам магар сӯхта донад ки зи афсурдаи дилон

هم مگر سوخته داند که ز افسرده دلان

Бар ҷигари сӯхтагон то ба чаҳ ғоят ситам аст

بر جگر سوختگان تا به چه غایت ستم است

Олимӣ аз сухани ишқ дар осоишу завқ

عالمی از سخن عشق در آسایش و ذوق

Фориғ аз ошиқи бечора ки дар чаҳ ?илам аст

فارغ از عاشق بیچاره که در چه الم است

Ишқи Фарҳоди ситами дидаи дръолми андохт

عشق فرهاد ستم دیده درعالم انداخت

Шӯри ширинии ширин ки ба олам илм аст

شور شیرینی شیرین که به عالم علم است

Гар биҳиштаст дар айёми ҷудоӣ хуш нест

گر بهشت است در ایام جدایی خوش نیست

Ҳар куҷои дӯст буд бодияи боғ Ирам аст

هر کجا دوست بود بادیه باغ ارم است

эй нзории тамаъ аз васл мабар восиқ бош

ای نزاری طمع از وصل مبر واثق باش

Рӯзи ҳиҷрону шаби васл дар ин раҳ ба ҳам аст

روز هجران و شب وصل در این ره به هم است