Шаби ҳиҷрони табоҳи андар табоҳ аст

شب هجران تباه اندر تباه است

Ҷаҳони брчшми ман чун шаб сиёҳ аст

جهان برچشمِ من چون شب سیاه است

Чаҳ мегӯям сўодчшмми охир

چه می گویم سوادچشمم آخر

Чунин равшан на зон рӯй чу моҳ аст

چنین روشن نه زان رویِ چو ماه است

Набудам як нафас аз дӯсти холӣ

نبودم یک نفس از دوست خالی

Вагар будам хдобри ман гувоҳ аст

وگر بودم خدابر من گواه است

Чунонам ҳар чаҳ фармое чунонам

چنانم هر چه فرمایی چنانم

Чаҳ гуяд бандаи ҳоким подшоҳ аст

چه گوید بنده حاکم پادشاه است

Гар аз ман дар вуҷӯд ояд гуноҳӣ

گر از من در وجود آید گناهی

На охири нури чашмами узр хоҳ аст

نه آخر نورِ چشمم عذر خواه است

Ба сарви қомат ӯ бахши моро

به سروِ قامتِ او بخش مارا

Ки тўбои аҳли ҷинатро паноҳ аст

که طوبا اهلِ جنّت را پناه است

Змни бустони маро то бе ту бо ман

زمن بستان مرا تا بی تو با من

Намонад ҳеҷ вагар монад табоҳ аст

نماند هیچ وگر ماند تباه است

Ту бипазирам ки бе бахшоиши ту

تو بپذیرم که بی بخشایش تو

Ибодати хонаи ман пар гуноҳ аст

عبادت خانه من پر گناه است

Маро акнӯн хабари крдндогр на

مرا اکنون خبر کردنداگر نه

Муҳаббати дармиён аз дайр гоҳ аст

محبت درمیان از دیر گاه است

намедонам чаҳ мегӯям чаҳ гӯям

نمی دانم چه می گویم چه گویم

Ҳиҷоби оташи сӯзон гиёҳ аст

حجابِ آتشِ سوزان گیاه است

Ниёзам ҳам расад рӯзӣ ба боло

نیازم هم رسد روزی به بالا

Масеҳи дарди нокони дӯд оҳ аст

مسیح درد ناکان دودِ آه است

Нзорӣ дар мақоми сарфарозӣ

نزاری در مقامِ سرفرازی

Туроби мақдами мардон роҳ аст

ترابِ مقدمِ مردانِ راه است

Касерогар муайян нест мавъӯд

کسی را گر معیّن نیست موعود

Чаҳ ғам дорам биҳамдиллоҳ маро ҳаст

چه غم دارم بحمدالله مرا هست