Аз даст бидодам дили шӯридаи худ ро

از دست بدادم دل شوریده خود را

Бар ҳам задам аҳволи бшўлидаҳи худ ро

بر هم زدم احوال بشولیده خود را

Гар дӯст ба пурсидан ман ранҷа кунад пой

گر دوست به پرسیدن من رنجه کند پای

Дар ҳар қадамии пеши кашами дидаи худ ро

در هر قدمی پیش کشم دیده خود را

эй дӯст маёзор диламроу миндоз

ای دوست میازار دلم را و مینداز

Дар пои ҷафои ҳам дами бгзидаҳи худ ро

در پای جفا هم دم بگزیده خود را

Лои илтФтӣ кардан ва бар дӯст шикастан

لا یلتفتی کردن و بر دوست شکستن

Нодида макун дидаи ман дидаи худ ро

نادیده مکن دیده من دیده خود را

Бас тарбиятӣ бошаду эъзозӣу Лутфӣ

بس تربیتی باشد و اعزازی و لطفی

Гар ёд кунад ёр напурсида худ ро

گر یاد کند یار نپرسیده خود را

Ҳам гӯшаи чашмӣ ба анояти сӯй мо кун

هم گوشه چشمی به عنایت سوی ما کن

Зойеъ нагузоранд писандидаи худ ро

ضایع نگذارند پسندیده خود را

То хок дарат гул шавад аз хӯни нзорӣ

تا خاک درت گل شود از خون نزاری

Хӯн беш нада хок нигардида худ ро

خون بیش نده خاک نگردیده خود را