Бидон худоӣ ки мислат наёфарид эй дӯст

بدان خدای که مثلت نیافرید ای دوست

Ки дар фироқи ту корам ба ҷон расед эй дӯст

که در فراقِ تو کارم به جان رسید ای دوست

Замонаи онкии маро даст мебурид аз ту

زمانه آنکه مرا دست می برید از تو

Хушо ҳаёт агарам сар намебурид эй дӯст

خوشا حیات اگرم سر نمی برید ای دوست

Фироқат аз ки дромўхти расми қассобӣ

فراقت از که درآموخت رسم قصّابی

Ки пӯст аз ман бечора дар кашид эй дӯст

که پوست از منِ بیچاره در کشید ای دوست

Дар офариниши ман вақти сунъи ҷони эзад

در آفرینشِ من وقتِ صنعِ جان ایزد

Нахусти меҳри ту дар колбуд дамид эй дӯст

نخست مهرِ تو در کالبد دمید ای دوست

зи ман чаро брмиднди ақлу сабру шикеб

ز من چرا برمیدند عقل و صبر و شکیب

Агар вуҳуши з маҷнӯн намерамед эй дӯст

اگر وحوش ز مجنون نمی رمید ای دوست

Магар касе ки дилаш нест варна риққат кард

مگر کسی که دلش نیست ورنه رقّت کرد

Ҳар офарӣда ки фарёд ман шунид эй дӯст

هر آفریده که فریادِ من شنید ای دوست

Ба рӯзгор ҳикоят кунад нзории зор

به روزگار حکایت کند نزاریِ زار

Қиёматӣ ки з нодидан ту дид эй дӯст

قیامتی که ز نادیدن تو دید ای دوست