Ба оби тавбаи фурӯи шастами оташи саҳбо

به آب توبه فرو شستم آتش صهبا

зи тавба тоза шудам чун гул аз насими сабо

ز توبه تازه شدم چون گل از نسیم صبا

АсФ ҳаме хӯраму ғусса май кашами шабу рӯз

اسف همی خورم و غصه می کشم شب و روز

Ки кардаам ба хатои рӯзгори умри ҳбо

که کرده ام به خطا روزگار عمر هبا

На як замон бидиҳам бе машаққати ғурбат

نه یک زمان بده ام بی مشقت غربت

На як нафас задаам бе музирати саҳбо

نه یک نفس زده ام بی مضرت صهبا

зи шурби хамри чунон ношикеб чун гӯям

ز شرب خمر چنان ناشکیب چون گویم

Чунон мисли ки хуршеди шефта ӣ ҳрбо

چنان مثل که خورشید شیفته ی حربا

На ҳеҷ роҳатам аз ҳам дамӣ ва на ҳеҷ қарин

نه هیچ راحتم از هم دمی و نه هیچ قرین

На ҳеҷ лиззатӣ аз чошнӣ на ҳеҷ або

نه هیچ لذتی از چاشنی نه هیچ ابا

Мудоми рафтау хӯрдаи мудом бо авбош

مدام رفته و خورده مدام با اوباش

Ҳамеша карда тброи зи маҳфили удабо

همیشه کرده تبرا ز محفل ادبا

Гуҳӣ ба гӯнаи зи баси эҳтироқи саҳбои лаъл

گهی به گونه ز بس احتراق صهبا لعل

Гуҳӣ ба чеҳраи зи дарди хумори гоҳи рибо

گهی به چهره ز درد خمار گاه ربا

Гуҳӣ ба кунҷи хроботёни кушодаи камар

گهی به کنج خراباتیان گشاده کمر

Гуҳӣ ба пеш кам аз хеши рафтаи бастаи қабо

گهی به پیش کم از خویش رفته بسته قبا

Кашида теғи забон бар маломати мардум

کشیده تیغ زبان بر ملامت مردم

Ниҳодаи пунба ба гӯш аз насиҳати бобо

نهاده پنبه به گوش از نصیحت بابا

Талоқ дода ба як бор ҳар ду олам ро

طلاق داده به یک بار هر دو عالم را

Тамаъи бурӣдаи зи чори ИМАот ва ҳафт обо

طمع بریده ز چار امهات و هفت آبا

Кунун ки дорам билқиси тавбаро дар бар

کنون که دارم بلقیس توبه را در بر

Чаҳ ҳоҷатаст ки ҳудҳуд хабар диҳад зи сабо

چه حاجت است که هدهد خبر دهد ز سبا

Таваққуъӣ ки ба аъмол хайр дорам нест

توقّعی که به اعمال خیر دارم نیست

Ҷузи ин ки ҳаст таваллои ман ба оли ъабо

جز این که هست تولّای من به آل عبا

Нзорёи туу таслиму бандаи фурмоне

نزاریا تو و تسلیم و بنده فرمانی

На ҳорисӣ ки кунӣ аз қабули амри або

نه حارثی که کنی از قبول امر ابا