Агар фироқ набошад чаҳ дӯзах ва чаҳ биҳишт

اگر فراق نباشد چه دوزخ و چه بهشت

Чу асли сӯрати маънӣ буд чаҳ хуб ва чаҳ зишт

چو اصل صورت معنی بود چه خوب و چه زشت

Агар на бе ту бимонам чаҳ тарсам аз дӯзах

اگر نه بی تو بمانم چه ترسم از دوزخ

Вагар на рӯй ту байнам чаҳ мекунам зи биҳишт

وگر نه روی تو بینم چه می کنم ز بهشت

На воқифами мутақаббил на ҷоҳилами мункир

نه واقفم متقبل نه جاهلم منکر

На аҳли масҷиду миҳробу каъба ва на кунишат

نه اهل مسجد و محراب و کعبه و نه کنشت

Кунишату каъбаи таъаллуқ ба ваҷҳ сидқ кунад

کنشت و کعبه تعلق به وجه صدق کند

Равост аз ҳамаи ҷониби ниёзи поки сиришт

رواست از همه جانب نیاز پاک سرشت

Куҷост хоҷаи маҷоли тасарруфи андари ғайб

کجاست خواجه مجال تصرف اندر غیب

Ки донад он ки қазо бар сари ман ва ту навишт

که داند آن که قضا بر سر من و تو نوشت

Ба он ки омадае рағбатат бар он дорад

به آن که آمده ای رغبتت بر آن دارد

Ба ҷаҳд ту нашавад муҳра ӣ булӯри ангушт

به جهد تو نشود مهره ی بلور انگشت

Тамаъ макун ки ба кӯшиши дуруст боз ояд

طمع مکن که به کوشش درست باز آید

Ба ҷои хеш чу аз колбуд бурун шуд хишт

به جای خویش چو از کالبد برون شد خشت

Вале шароит мо нест нои умед шудан

ولی شرایط ما نیست نا امید شدن

Ки ҳеҷ банда ба як бори но умед нагашт

که هیچ بنده به یک بار نا امید نگشت

Нзорё ба нафаси тозаи дори ҷони умед

نزاریا به نفس تازه دار جان امید

Ки сад ҳазор дуруд ва яке з ҷумла накишт

که صد هزار درود و یکی ز جمله نکشت