Куҷо рафтӣ биё эй сарви озод

کجا رفتی بیا ای سرو آزاد

Ки раҳмат бар чунон боло ва бар бод

که رحمت بر چنان بالا و بر باد

Ба талъат аз ту ғайрати бардаи хуршед

به طلعت از تو غیرت برده خورشید

Ба қомат аз ту ҳасрати хӯрдаи шамшод

به قامت از تو حسرت خورده شمشاد

На озр чун рахти нақшӣ дигар кард

نه آزر چون رخت نقشی دگر کرد

На модар чун ту фарзандӣ дигар зод

نه مادر چون تو فرزندی دگر زاد

Шабӣ бар нола ӣ зорам бибахшоӣ

شبی بر ناله ی زارم ببخشای

Ба фарёдами раси охир чанд фарёд

به فریادم رس آخر چند فریاد

Агар чашмати сари абрӯ турш кард

اگر چشمت سر ابرو ترش کرد

зи ҷони ширинтарӣ кати ҷони бмонод

ز جان شیرین تری کت جان بماناد

Аз он поем гул олудаст дар ҳиҷр

از آن پایم گل آلودست در هجر

Ки сангӣ бар гузар дорам чу Фарҳод

که سنگی بر گذر دارم چو فرهاد

Агар хӯнам бирезӣ сар напечам

اگر خونم بریزی سر نپیچم

зи хӯнии ишқ бар нагирифт ва наниҳод

ز خونی عشق بر نگرفت و ننهاد

Гирифтам шоҳидии хӯнии бирезад

گرفتم شاهدی خونی بریزد

Тавон гуфтан ки дод аз даст бе дод

توان گفتن که داد از دست بی داد

Нзоригар ба зорӣ хок гардад

نزاری گر به زاری خاک گردد

зи Кувайт бар на ангизондши ёд

ز کویت بر نه انگیزاندش یاد