Ҳиҷр бо рӯзгори ман он кард

هجر با روزگار من آن کرد

Ки сифати ҷуз ба васл натавон кард

که صفت جز به وصل نتوان کرد

Ба ду зулфат ки рӯзгори маро

به دو زلفت که روزگارِ مرا

Гоҳи маҷмӯу гуҳ парешон кард

گاه مجموع و گه پریشان کرد

Ба ду чашмат ки малики паймон ро

به دو چشمت که ملک پیمان را

Гоҳи маъмуру гоҳ вайрон кард

گاه معمور و گاه ویران کرد

Ба камони ду абрӯят ки маро

به کمان دو ابرویت که مرا

Бар дил аз ғамзаи тир борон кард

بر دل از غمزه تیر باران کرد

Ба ду лаъли лабат ки ҷавҳари ақл

به دو لعل لبت که جوهر عقل

Лақабаши рашки зода кон кард

لقبش رشکِ زاده کان کرد

Ба даҳонат ки мӯъҷизи ду лабаш

به دهانت که معجز دو لبش

Хок дар чашми об ҳайвон кард

خاک در چشمِ آب حیوان کرد

Ба насимат ки ҳамчуи рӯҳи аллоҳ

به نسیمت که همچو روح الله

Дар тани мурда аз нафас ҷон кард

در تن مرده از نفس جان کرد

Ки ҷаҳон бе вуҷӯди хуррами ту

که جهان بی وجود خرم تو

Бар нзории замона зиндон кард

بر نزاری زمانه زندان کرد

Бе ҷамоли ҳаёти бахши ту ҳиҷр

بی جمال حیات بخش تو هجر

Марг бар хотири ман осмон кард

مرگ بر خاطر من آسمان کرد