Ёр бо мо як замонӣ дар миён ояд магар

یار با ما یک زمانی در میان آید مگر

Парда аз рӯй ҷаҳон орой бигушоед магар

پرده از رویِ جهان‌آرای بگشاید مگر

Чашм он дорам ки ҳам чун рӯй шҳророи хеш

چشمِ آن دارم که هم‌چون روی شهرآرایِ خویش

Кулбаи аҳзони мо як шаб биорояд магар

کلبۀ احزانِ ما یک شب بیاراید مگر

Бо сари паймона фитрат шавад ҳам оқибат

با سرِ پیمانۀ فطرت شود هم عاقبت

Як шабӣ то рӯз бо мо бода паймоед магар

یک شبی تا روز با ما باده پیماید مگر

Муҳаррамӣ май боядам каз ман паёмӣ май барад

محرمی می‌بایدم کز من پیامی می‌برد

Ҳам ҷавон мардӣ кунад ташриф фармоед магар

هم جوان‌مردی کند تشریف فرماید مگر

Қомати чолок ӯ омад хиромон аз дирам

قامتِ چالاکِ او آمد خرامان از درم

Ва он қиёматро ки мегӯйанд бинмоед магар

و آن قیامت را که می‌گویند بنماید مگر

Қасди ҷонам гар надорад бар дилам раҳм оварад

قصدِ جانم گر ندارد بر دلم رحم آورد

Ҳимматашро сар ба хӯни ман фурӯ ноед магар

همّتش را سر به خونِ من فرو ناید مگر

Чун на зари дорӣ ва на зӯр эй нзории ҳам чу зер

چون نه زر داری و نه زور ای نزاری هم چو زیر

Зоре мекун ки донам ҳам бибахшоед магар

زاریی می‌کن که دانم هم ببخشاید مگر