Вақт хоб аст биндоз бетаи ҷома ӣ хоб

وقت خواب است بینداز بتا جامه ی خواب

Соқио беш мада меки харобем ва ба тоб

ساقیا بیش مده می که خرابیم و به تاب

Ҳарчӣ сар барканд аз ҷайби қсби моҳи замин

هرچه سر برکند از جیب قصب ماه زمین

Аз рухи моҳи қадаҳ бояд бардошти ниқоб

از رخ ماه قدح باید برداشت نقاب

Матлаъи моҳи қадаҳ чун буд аз машриқи хам

مطلع ماه قدح چون بود از مشرق خم

Ҳам чу хуршед ки толеъ шавад аз зилли ҳиҷоб

هم چو خورشید که طالع شود از ظل حجاب

Ҳам дар ин зовия бояд ки мураттаб бошад

هم در این زاویه باید که مرتب باشد

Ҳамаи асбоби сабӯҳӣ чу дар ойем зи хоб

همه اسباب صبوحی چو در آییم ز خواب

Рафта бар таври тараби Мӯсои исои анфос

رفته بر طور طرب موسی عیسی انفاس

Пештар замзамае дар диҳад аз авду рубоб

پیش تر زمزمه ای در دهد از عود و رباب

Оташӣ бар фиканд зиндаи дилӣ то бабрад

آتشی بر فکند زنده دلی تا ببرد

Саргаронии ҳарифони сабк аз дӯди кабоб

سرگرانی حریفان سبک از دود کباب

Маҷлиси инси бёроӣ ва бихон ёрон ро

مجلس انس بیارای و بخوان یاران را

Дар даҳ аз кавсари хами хона ба паймонаи шароб

در ده از کوثر خم خانه به پیمانه شراب

Хосса ҳангом баҳорасту гули афшони сабо

خاصه هنگام بهارست و گل افشان صبا

Макун эй ёр макун ғифлат ва фурсат дарёб

مکن ای یار مکن غفلت و فرصت دریاب

Даҳани сабзаи пар аз лўлўии шабнами гӯйӣ

دهن سبزه پر از لولوی شبنم گویی

Сабзаи гирд лаб ёрасту дарав дар хўшоб

سبزه گرد لب یارست و درو درّ خوشاب

Бар ман эй ёр маломат макуну айби мҷўӣ

بر من ای یار ملامت مکن و عیب مجوی

Сари ихлоси бунаи гардан аз инсофи мтоб

سر اخلاص بنه گردن از انصاف متاب

Кам туоне буд зи золӣ ки ба дастон ҳар сол

کم توانی بود ز زالی که به دستان هر سال

Нав арӯсӣ шавад ва тоза кунад аҳди шабоб

نو عروسی شود و تازه کند عهد شباب

Хона ӣ орият эй дӯст бибояд пардохт

خانه ی عاریت ای دوست بباید پرداخت

Рахт аз он пеши бурун бар ки даройади сайлоб

رخت از آن پیش برون بر که درآید سیلاب

То чу афсурдаи дил аз хоб набояд бархест

تا چو افسرده دل از خواب نباید برخاست

Он ба ояд ки ниҳандам ба лаҳади масту хароб

آن به آید که نهندم به لحد مست و خراب

То сар аз пои хами майкада бар бояд дошт

تا سر از پای خم میکده بر باید داشت

Гар ба хами хонаи маро дафн кунӣ ?ити савоб

گر به خم خانه مرا دفن کنی ایت صواب

Ҳаркаси ин рамз ндонанд нзории хомӯш

هرکس این رمز ندانند نزاری خاموش

Мисласт ин мФкни гавҳари ҳикмат ба хлоб

مثَل است این مفکن گوهر حکمت به خلاب

Мутаъассиб чаҳ кунад ҳарчӣ бтар гӯ май гӯй

متعصب چه کند هرچه بتر گو می گوی

Нур безулмат ва содиқ набӯд бе каззоб

نور بی ظلمت و صادق نبود بی کذّاب