Ба фалак мерасад аз фурқати ту фарёдам

به فلک می رسد از فرقتِ تو فریادم

То нагӯйӣ ки ман аз банди ғамати озодам

تا نگویی که من از بندِ غمت آزادم

Бе ту бар рӯй ҳамаи халқи ҷаҳони бастам дар

بی تو بر رویِ همه خلقِ جهان بستم در

Лекин аз дидаи басии хӯн ҷигар бикшодам

لیکن از دیده بسی خونِ جگر بگشادم

Дили ту дорӣ ва ҳанузам тамаъ васлӣ ҳаст

دل تو داری و هنوزم طمعِ وصلی هست

Андарин суҳбат аз он ҷон ба ту бФрстодм

اندرین صحبت از آن جان به تو بفرستادم

Гар ба занҷири бало баста набӯдӣ поем

گر به زنجیرِ بلا بسته نبودی پایم

Ба ду чашм омад май боз наме устодам

به دو چشم آمد می باز نمی استادم

Борҳо дар дилам андеша кунам то тавбаи ман

بارها در دلم اندیشه کنم تا توبه من

Чун фитодӣ ва ман охир ба ту чун афтодам

چون فتادی و من آخر به تو چون افتادم

Бар ман аз баҳри ту бе дод ҳама халқ равост

بر من از بهرِ تو بی دادِ همه خلق رواست

Ба қиёмат бидиҳад қоим довар додам

به قیامت بدهد قایم داور دادم

Ба парешонеи хотири зи ту баргардам на

به پریشانیِ خاطر ز تو برگردم نه

Ҷамъ мебош ки бар ҷаври ту дил биниҳодам

جمع می باش که بر جورِ تو دل بنهادم

Шӯр дар хотирами афканди лаби ширинат

شور در خاطرم افکند لبِ شیرینت

Зоҳир онаст ки шӯридатар аз Фарҳодам

ظاهر آن است که شوریده تر از فرهادم

Нест бе ёди ту ҷом ки бар кафи гирам

نیست بی یادِ تو جام که بر کف گیرم

Бе тугар бода хӯрам заҳри ҳалоҳили бодам

بی تو گر باده خورم زهرِ هلاهل بادم

Май занам бар сар ва мегӯям ва мегарем зор

می زنم بر سر و می گویم و می گریم زار

Ёди он кас ки нарафта сети дамӣ аз ёдам

یادِ آن کس که نرفته ست دمی از یادم

Ба ҳадисӣ ки зи аҳволи нзории пурсӣ

به حدیثی که ز احوالِ نزاری پرسی

Гар чаҳ мемеРом аз андӯҳи ту ҳам дили шодам

گر چه می میرم از اندوهِ تو هم دل شادم