Бози расидами ҷамол дӯст бидидам

باز رسیدم جمالِ دوست بدیدم

Вази лаби ширин ӯ ба коми расидам

وز لبِ شیرینِ او به کام رسیدم

Дар ърсоти шаби фироқи муайян

در عرصاتِ شبِ فراق معیّن

Рӯзи қиёмати ҳазор бор бидидам

روزِ قیامت هزار بار بدیدم

Боз наёрам ба сад ҳазор забон гуфт

باز نیارم به صد هزار زبان گفت

Он чаҳ ман аз ҷавр рӯзгор кашидам

آن چه من از جورِ روزگار کشیدم

То ҳама рӯҳо кунам ба рӯй дили ором

تا همه روها کنم به روی دل آرام

Гӯшаи азлати з коинот гузидам

گوشۀ عزلت ز کاینات گزیدم

Гар бигузоради замонаи муддати боқӣ

گر بگذارد زمانه مدّتِ باقی

Кунҷӣ ва ёрӣ нишасту ҷоми нбидм

کنجی و یاری نشست و جامِ نبیدم

Қомат ӯ дидаму қомати худ ро

قامتِ او دیدم و قامتِ خود را

Дар ҳамаи офоқи сувар ишқ дамидам

در همه آفاق صور عشق دمیدم

Боз нагӯям ки бар забон натавон ронад

باز نگویم که بر زبان نتوان راند

Он чаҳ ба гӯш мукошифот шунидам

آن چه به گوشِ مکاشفات شنیدم

Оқибатам чун нсиҷ ҷанд раҳ доданд

عاقبتم چون نسیجِ جند ره دادند

Бар худ агарчӣ чу карами пелаи тнидм

بر خود اگرچه چو کرمِ پیله تنیدم

Болиғи дардам ки дар мшимаҳи фитрат

بالغِ دردم که در مشیمۀ فطرت

Шери зи пистони бадви куни мкидм

شیر ز پستان بدوِ کون مکیدم

Моءи муайян буд чун зи чашмаи ҳайвон

ماءِ معین بود چون ز چشمۀ حیوان

Биллоҳ агар бшнии вагарнаи шамидам

بالله اگر بشنی وگرنه شمیدم

Беш нагӯям зи ному нанги нзорӣ

بیش نگویم ز نام و ننگِ نزاری

Оқибат аз ному нанг ӯ брҳидм

عاقبت از نام و ننگِ او برهیدم