Фиғон аз мардуми чашмам ки берун медиҳад розам

فغان از مردمِ چشمم که بیرون می دهد رازم

Наме ёрам ба кас дидан чу ин дидаи сети ғаммозам

نمی یارم به کس دیدن چو این دیده ست غمّازم

Ба хотири ёва май ронами сухан бо ҳар ки ме гӯям

به خاطر یاوه می رانم سخن با هر که می گویم

Ба ботини дӯст май байнами назар бо ҳар ки андозам

به باطن دوست می بینم نظر با هر که اندازم

Чунон мустағриқи шавқам ки бехуд мекунад завқам

چنان مستغرقِ شوقم که بی خود می کند ذوقم

зи баси машғӯлии хотир аз он бо каси напардозам

ز بس مشغولیِ خاطر از آن با کس نپردازم

Рақибам гӯш медорад ки пеш дӯст нагузорад

رقیبم گوش می دارد که پیشِ دوست نگذارد

Ба шамшер аз сар кӯяш надорад ҳечкас бозам

به شمشیر از سرِ کویش ندارد هیچکس بازم

Падар гуфт эй нзорӣ чанд бар оташи тавон бӯдан

پدر گفت ای نزاری چند بر آتش توان بودن

Ба вусъу тоқатами чандон ки месӯзанд май созам

به وسع و طاقتم چندان که می سوزند می سازم