Аҷаби мадори хроботиии чунин ки манам

عجب مدار خراباتیی چنین که منم

Агар ба кӯии хроботён буд ватанам

اگر به کوی خراباتیان بود وطنم

Кунишату каъба ба фармони рӯми худои мкнод

کنشت و کعبه به فرمان روم خدا مکناد

Ки дар замир ман ояд ки ман ба хештанам

که در ضمیر من آید که من به خویشتنم

Худии худ чу барандозами он чаҳ монад ӯст

خودی خود چو براندازم آن چه ماند اوست

Ки дӯсти ҳам чу вуҷӯдаст ва ман чу перҳанам

که دوست هم چو وجودست و من چو پیرهنم

зи пери хирқаи фурӯ мондаам аҷаб ки маро

ز پیر خرقه فرو مانده ام عجب که مرا

Ба ҳарзаи тавба чаро медиҳад чу май шиканам

به هرزه توبه چرا می دهد چو می شکنم

Тафовутӣ накунад душман ар ба дафъи назар

تفاوتی نکند دشمن ار به دفع نظر

Ду дида баркандам дили зи дӯсти брнкнм

دو دیده برکندم دل ز دوست برنکنم

Агар ба даст худам мекашад ба ҳар мӯе

اگر به دست خودم می کشد به هر مویی

Сиррӣ баровард аз завқи теғи дӯсти танам

سری برآورد از ذوق تیغ دوست تنم

Вагар ба хок фурӯ гуядам нзории кӯ

و گر به خاک فرو گویدم نزاری کو

Ҳазор наъраи برارد ки инак аз кафанам

هزار نعره برآرد که اینک از کفنم