Ман дӯст медорам туро гӯи қасд ман кун душманам

من دوست می دارم تو را گو قصد من کن دشمنم

?данеу уқбои оқибат бар ҳам занамгар ман манам

دنیی و عقبی عاقبت بر هم زنم گر من منم

Чун зобтдо овардаам имон ба куфри зулфи ту

چون زابتدا آورده ام ایمان به کفر زلف تو

Аз ман аҷаб набӯд агар дунёу дайн бар ҳам занам

از من عجب نبود اگر دنیا و دین بر هم زنم

Душман чаҳ мехоҳад змни он аз муҳаббат бе хабар

دشمن چه می خواهد زمن آن از محبت بی خبر

Ман дар муҳаббати муҳкамам аз таън душман нашканам

من در محبت محکمم از طعن دشمن نشکنم

Ин дӯстӣ бо рӯҳи ман рӯз азал омехтанд

این دوستی با روح من روز ازل آمیختند

Душман ба шамшери ҷафои гӯи кӣнаи каш инак танам

دشمن به شمشیر جفا گو کینه کش اینک تنم

Худ дил наме сӯзади туро бар оташи ҳиҷрони ман

خود دل نمی سوزد ترا بر آتش هجران من

Охири ман бе дили зи ҷони чандини сабурӣ чун кунам

آخر من بی دل ز جان چندین صبوری چون کنم

Мискин нзорӣ гуфтае чунаст давр аз рӯй ту

مسکین نزاری گفته ای چون است دور از روی تو

Рӯзӣ ба шаб меоварам то рӯз ҷонӣ ме кунам

روزی به شب می آورم تا روز جانی می کنم

Бар кори ман чун зулфи ту тоби парешонеи мада

بر کار من چون زلف تو تاب پریشانی مده

Аз чашми худ чун ашки ман бар хоки хории мФкнм

از چشم خود چون اشک من بر خاک خواری مفکنم