Гар бигӯям ки шуд аз нури таҷаллии равшан

گر بگویم که شد از نورِ تجلّی روشن

Ҳамаи ҷойу ҷиҳату бом ва дар кулба ӣ ман

همه جای و جهت و بام و درِ کلبه‌ی من

Ки кунад бовар ва бо ҳар ки бигӯям бигӯед

که کند باور و با هر که بگویم بگوید

Ин чаҳ ҳоласту маҳоли ин чаҳ ҳадисасту сухан

این چه حال است و محال این چه حدیث است و سخن

Офтоби охир дар зовия эй чун гунҷад

آفتاب آخر در زاویه‌ای چون گنجد

Офтобӣ ки зёи бахш заминасту змн

آفتابی که ضیا بخشِ‌زمین است و زمن

Дару бом киу ҷоу ҷиҳату зовия чаҳ

در و بامِ که و جا و جهت و زاویه چه

Ҳамаи ин буд ва на ғайриӣ ҳамаи ҷон ва буд ва на тан

همه این بود و نه غیری همه جان و بود و نه تن

То ту берун нарӯй хоҷа дарун ноед ӯ

تا تو بیرون نروی خواجه درون ناید او

Натавон дошт ду зид бо ҳам дар як маскан

نتوان داشت دو ضد با هم در یک مسکن

Як нафас омад ва бо ман нафасӣ кард равон

یک نفس آمد و با من نفسی کرد روان

Ваон нафаси ҳаргизам аз сина наомад ба даҳан

وان نفس هرگزم از سینه نیامد به دهن

Ин аҷаби қисса ӣ ман дар ҳама олам шуд фош

این عجب قصه‌ی من در همه عالم شد فاش

Бози ногуфта ва дам нозада дар сару ълн

باز ناگفته و دم نازده در سرّ‌و علن

Ҳар замони рангӣ ва бар об занад беш маро

هر زمان رنگی و بر آب زند بیش مرا

Ман чу вомондагон нестам андзи як фан

من چو واماندگان نیستم اندز یک فن

Ҳар нафаси хирқа ба ранг дигарам май пӯшад

هر نفس خرقه به رنگِ‌دگرم می‌پوشد

ӯст бар ҷомау ҷони ҳоким ва бар шахсу бадан

اوست بر جامه و جان حاکم و بر شخص و بدن

Ман чу бгзоштаҳам маслиҳати хеши бадв

من چو بگذاشته‌ام مصلحتِ خویش بدو

Хоҳи гӯи тавба ӣ ман башикан ва хоҳӣ машкан

خواه گو توبه‌ی من بشکن و خواهی مشکن

Неку бади пеши ман ва туаст ва гарна зон ҷо

نیک و بد پیشِ من و توست و گرنه زان‌جا

Ҳарчӣ ояд ҳамаи Маҳмӯд буд ҷумлаи ҳасан

هرچه آید همه محمود بود جمله حسن

Вақт пӯшидан розаст нзории хомӯш

وقت پوشیدن رازست نزاری خاموش

Парда ӣ маслиҳат аз рӯй тибқ бар мФкн

پرده‌ی مصلحت از رویِ طبق بر مفکن

Магари ин воқеа дар хоб тавон дид ар на

مگر این واقعه در خواب توان دید ار نه

Тӯй нае марди мақомоти чунин , лоф назан

توی نه‌ای مردِ مقامات چنین، لاف نزن