Қул нзории қул ҳўи аллоҳи аҳад

قل نزاری قل هو اللهُ احد

Ибтидо кун зикри аллоҳи алсмд

ابتدا کن ذکر اللهُ الصمد

Лами ялад бе мисли велами иўлд ки ҳаст

لم یلد بی مثل ولم یولد که هست

Қудраташи дорандаи болоу паст

قدرتش دارندۀ بالا و پست

Лами икни ?покаи ?лаи кФўои аҳад

لم یکن پاکا له کفوا احد

Кофаред аз хоки инсонро ҷасад

کافرید از خاک انسان را جسد

Онкӣ оҷиз кард зоти пок ӯ

آنکه عاجز کرد ذات پاک او

Ақлро аз ғояти идрок ӯ

عقل را از غایت ادراک او

Онкӣ бар ҳастӣ зотш ҳар чаҳ ҳаст

آنکه بر هستی ذاتش هر چه هست

Ҳуҷҷатӣ дорад зи девони аласт

حجتی دارد ز دیوان الست

Онкии шахси маърифатро зот азуаст

آنکه شخص معرفت را ذات ازوست

Кули мавҷӯдот ва махлуқот азуаст

کل موجودات و مخلوقات ازوست

Онкӣ нотиқ кард муштии хок ро

آنکه ناطق کرد مشتی خاک را

То ситоиш кард ҷони пок ро

تا ستایش کرد جان پاک را

Пешвои аҳли имони мстФиٰ

پیشوای اهل ایمان مصطفیٰ

Шахси мавҷӯдотро ҷони мстФиٰ

شخص موجودات را جان مصطفیٰ

Он Муҳамад каз қабули довараш

آن محمد کز قبول داورش

Саҷдаи гоҳи ҷин ва инс омад дараш

سجده گاه جن و انس آمد درش

أмии содиқи бқўл бе хилоф

أمّی صادق بقول بی خلاف

Карда бар сидқаши ду олами эътироф

کرده بر صدقش دو عالم اعتراف

Мазҳари даъват ба дайн бе халал

مظهر دعوت به دین بی خلل

Мукаммали суннат ба илм бе бадал

مکمل سنت به علم بی بدل

Баъди ҳамди Аҳмаду наъти расӯл

بعد حمد احمد و نعت رسول

Офарин бар ҷон ҳар соҳиби қабул

آفرین بر جان هر صاحب قبول

Ман з ҳақ гӯям ки напасандад хирад

من ز حق گویم که نپسندد خرد

Ҳаргиз аз ботил нагӯям неку бад

هرگز از باطل نگویم نیک و بد

Он баҳақ бар ҷои ҳақи бншстгон

آن بحق بر جای حق بنشستگان

Ваон баҳақ чун раги бҷони пайвастагон

وان بحق چون رگ بجان پیوستگان

Бидъат андозон дайн бардошта

بدعت اندازان دین برداشته

Расму ойин паямбар дошта

رسم و آیین پیمبر داشته

Достонӣ аз раёсат бе ниёз

داستانی از ریاست بی نیاز

Поки дайну поки раъйу поки боз

پاک دین و پاک رأی و پاک باز

Ҷумлаи соҳиби дард аммо бе мараз

جمله صاحب درد اما بی‌مرض

Ҷумлаи айни ишқ аммо бе ғараз

جمله عین عشق اما بی‌غرض

Ишқ варзидан набошад бар газоф

عشق ورزیدن نباشد بر گزاف

Ишқ давраст эй писар аз шину қоф

عشق دورست ای پسر از شین و قاف

Ҳаст қофаши қофу шинаши шини ишқ

هست قافش قاف و شینش شین عشق

Айн бе шини қоф яъне айни ишқ

عین بی شین قاف یعنی عین عشق

Кист пери ақл бо чандон камол

کیست پیر عقل با چندان کمال

Тифл абҷад хон ишқи лообол

طفل ابجد خوان عشق لاابال

Тинати маҷнӯни аҷин аз ишқ буд

طینت مجنون عجین از عشق بود

Дар вуҷӯдаши нуру тин аз ишқ буд

در وجودش نور و طین از عشق بود

Лавҳи дил пар кард аз дастони ишқ

لوح دل پر کرد از دستان عشق

То сабақи барад аз дабиристони ишқ

تا سبق برد از دبیرستان عشق

Ақл то аз модари фитрати бзод

عقل تا از مادر فطرت بزاد

Ишқ ҳамчун Тифл бандаш барниҳод

عشق همچون طفل بندش برنهاد

Бар фалак зад партави анвори ишқ

بر فلک زد پرتو انوار عشق

Осмон чун зарра шуд дар кори ишқ

آسمان چون ذره شد در کار عشق

Ҷавҳари олами низом аз ишқ ёфт

جوهر عالم نظام از عشق یافت

Хоки одами ъзу ном аз ишқ ёфт

خاک آدم عز و نام از عشق یافت

Зарраи ҳасан аз ниқоб омад падед

ذرۀ حسن از نقاب آمد پدید

Ошиқонро изтироб омад падед

عاشقان را اضطراب آمد پدید

Ишқ чун баҳрӣаст мутлақи ҷон чу ҳут

عشق چون بحریست مطلق جان چو حوت

Ишқи ҷонро зинда медорад ба қӯт

عشق جان را زنده میدارد به قوت

Гар набӯдӣ ишқи ҳамроҳи нафас

گر نبودی عشق همراه نفس

Дам нёрстӣ зад андари ишқи кас

دم نیارستی زد اندر عشق کس

Варна ишқи андари забони дохили бадӣ

ورنه عشق اندر زبان داخل بدی

Қудраташ дар нутқ кӣ ҳосили бадӣ

قدرتش در نطق کی حاصل بدی

Варна нури ишқ будӣ дар басар

ورنه نور عشق بودی در بصر

Каси нёрстӣ ба ҳақ кардани назар

کس نیارستی به حق کردن نظر

Варна будӣ дар машом аз ишқи буи

ورنه بودی در مشام از عشق بوی

Машк кӣ бишнохтӣ аз хоки кӯй

مشک کی بشناختی از خاک کوی

Варна будӣ синаи манзилгоҳи ишқ

ورنه بودی سینه منزلگاه عشق

Будӣ аз афсурдагон дар роҳи ишқ

بودی از افسردگان در راه عشق

Варна бошад дар қадам аз ишқи сайр

ورنه باشد در قدم از عشق سَیر

Кӣ тавонад рафтани андари роҳи хайр

کی تواند رفتن اندر راه خَیر

Варна ҳрзи ишқ бар бозу буд

ورنه حرز عشق بر بازو بود

Пас тафовут аз чаҳ дар неру буд

پس تفاوت از چه در نیرو بود

Варна зӯр аз ишқ ширин ёфтӣ

ورنه زور از عشق شیرین یافتی

Кӯҳро Фарҳод чун бшикофтӣ

کوه را فرهاد چون بشکافتی

Дил ки накунад ишқи маншураши сҷл

دل که نکند عشق منشورش سِجِل

Пораи санг сияҳ бошад на дил

پارۀ سنگ سیه باشد نه دل

Ҳар ки аз ишқаш на шурӣ дар сараст

هر که از عشقش نه شوری در سرست

Гар ба сӯрати мардум , аз хар камтараст

گر به صورت مردم، از خر کمترست