То занад синаи зи саҳбои ғамати ҷӯши маро

تا زند سینه ز صهبای غمت جوش مرا

Кӣ забон мешавад аз зикри ту хомӯши маро

کی زبان میشود از ذکر تو خاموش مرا

Пои ту сари ҳамаи оғӯшаму пайваста буд

پای تو سر همه آغوشم و پیوسته بود

Даст бо шоҳиди ишқи ту дар оғӯши маро

دست با شاهد عشق تو در آغوش مرا

Соқии ишқи сӯии майкада бо барбату не

ساقی عشق سوی میکده با بربط و نی

Соғарӣ дода бкФи вақти саҳари дӯши маро

ساغری داده بکف وقت سحر دوش مرا

Ваа чаҳ соғар ки чу нўшидмш аз нашъаи он

وه چه ساغر که چو نوشیدمش از نشئه آن

Ақл мадҳуш шуду ҳуши фаромӯши маро

عقل مدهوش شد و هوش فراموش مرا

Вондри онҳолти мастӣ ки набудам ҳушӣ

واندر آنحالت مستی که نبودم هوشی

Омад аз сози фалаки нағма дар гӯши маро

آمد از ساز فلک نغمه در گوش مرا

Нағмае буд ки суккон фалак мегуфтанд

نغمه ای بود که سکان فلک میگفتند

Аз паии таҳнияти бодаи ҳамаи нӯши маро

از پی تهنیت باده همه نوش مرا

Гарчи нури алӣу соқии срмстонм

گرچه نور علی و ساقی سرمستانم

Рафт аз он ншأаҳ надонам бкҷои ҳуши маро

رفت از آن نشأه ندانم بکجا هوش مرا