Аҳл маърифат гӯйанд ки ҳасани иллати ғоӣӣ эҷодасту ишқи асоси ҳасанро бунёд ва бар ҳар зии ақлӣ зоҳираст ки ҳасани ғайр ишқ нест агар чаҳ дар иборат дуаст бмънӣ якеаст ва он яке нурӣаст сармадии аънӣ ҳақиқатӣаст Маҳмадӣ ( с ) пас анбёءи гароаму авлиёъи зўии алоҳтроми ҳамагӣ мазҳар ҳасананду ойинаи дидори тоҷи сарвари баробари сарви қабои дилбариро дар бар ҳамаи сазовори холу хати эшон нуқтаи ваҳдату доираи касрат балки худ айн доираанду ҳасани нуқтаи ист ки дар ин доира махфӣ аст пайдост ки мадор ҳастӣ доираи ҷузи бозҳори вуҷӯд нуқта нест

اهل معرفت گویند که حسن علت غائی ایجاد است و عشق اساس حسن را بنیاد و بر هر ذی عقلی ظاهر است که حسن غیر عشق نیست اگر چه در عبارت دو است بمعنی یکیست و آن یکی نوریست سرمدی اعنی حقیقتی است محمدی(ص) پس انبیاء گرام و اولیاء ذوی الاحترام همگی مظهر حسنند و آئینه دیدار تاج سرور برابر سرو قبای دلبری را در بر همه سزاوار خال و خط ایشان نقطه وحدت و دایره کثرت بلکه خود عین دایره اند و حسن نقطه ایست که در این دایره مخفی است پیداست که مدار هستی دایره جز باظهار وجود نقطه نیست

Ва ҳамчунин ин доираи нуқтаи доира дигараст ки мазҳаряти ин доираро дар хураст .

و همچنین این دایره نقطه دایره دیگر است که مظهریت این دایره را در خور است.

Лекини вуҷӯди ин нуқоту давоири қоим бнқтаҳ авваласт ва ӯ қоими бзоту ҷузи ин ҳар ки бидонад дар зумраи аҳл тавҳид аҳваласту бихбр аз тариқи пас ҳар ки дар доира ҳастӣ доӣри гашт ва он нуқтаро бҳқиқт бишнохт дарборгоҳи вуҷӯди ливоӣ ( ман урф нафса Фқди урфи раба ) афрохт зеро ки ҳасан айн зотасту нуқтаи доираи сифоти назм .

لیکن وجود این نقاط و دوایر قائم بنقطه اولست و او قائم بذات و جز این هر که بداند در زمره اهل توحید احولست و بیخبر از طریق پس هر که در دایره هستی دائر گشت و آن نقطه را بحقیقت بشناخت دربارگاه وجود لوای(من عرف نفسه فقد عرف ربه) افراخت زیرا که حسن عین ذاتست و نقطه دایره صفات نظم.

Ҳасани азалро ойина дар ҷайбу сӯрати аъён дар ғайб буд аз онҷо ки тақозои ҳасанро тоб мастурӣ несту таманнои ишқро тоқати сабурӣ на офтоби ҷаҳони афрӯзи ҳасан аз матлаъи киришмау ноз толеъ гардиду барқи ҷонсӯзи ишқ аз муламмаъи аҷзу ниёзи ломъи ҷилваи зарроти кўниаҳ аз мкмни ғайб зоҳир шуду зуҳӯри таҷаллӣоти зоту сифот дар мазоҳири баъзеро дасти ишқи гиребон чок карду брхирои ҷилваи ҳасани бастаи фитрок

حسن ازل را آئینه در جیب و صورت اعیان در غیب بود از آنجا که تقاضای حسن را تاب مستوری نیست و تمنای عشق را طاقت صبوری نه آفتاب جهان افروز حسن از مطلع کرشمه و ناز طالع گردید و برق جانسوز عشق از ملمع عجز و نیاز لامع جلوه ذرات کونیه از مکمن غیب ظاهر شد و ظهور تجلیات ذات و صفات در مظاهر بعضی را دست عشق گریبان چاک کرد و برخیرا جلوه حسن بسته فتراک

Ишқ намоянда ҳасанасту ҳасани пайдокунанда ишқи ин ойинаст ва он ойинаи ойин беойина нест ҳар оина

عشق نماینده حسنست و حسن پیدا کننده عشق این آئین است و آن آئینه آئین بی آئینه نیست هر آینه

То шаҳаншоҳи Фоҷбт дар арсаи гоҳи муҳаббати илми ниФрошти шоҳиди канти кнзомхФё дарборгоҳ кун Фикўн қадам нагузошт то оташи ҷонсӯзи ишқ забона накашиду парвонаи сони ҷони Зулайхо дар миёна насӯхт ҳасани дили афрӯзи Юсуфӣ аз ҳар карона надамид ва дар Мисри вуҷӯди баҳри анҷумани шамъи таҷаллии ниФрўхт

تا شهنشاه فاجبت در عرصه گاه محبت علم نیفراشت شاهد کنت کنزامخفیا دربارگاه کن فیکون قدم نگذاشت تا آتش جانسوز عشق زبانه نکشید و پروانه سان جان زلیخا در میانه نسوخت حسن دل افروز یوسفی از هر کرانه ندمید و در مصر وجود بهر انجمن شمع تجلی نیفروخت

Илоҳии ин зарраи хокро бори амонатӣ ки афлок аз ҳамли он нолаи ашФоқ бар овараданд бар пушт наҳодӣу дрбёбоникаҳи ҳазор ғӯли бибоку деви саффок дар мрғўлҳои нифоқ иттифоқ доранд рӯй додӣ ёрӣ кун то чун шаҳоби сотиъ аз ин миёнаи гузори орм ва мададкорӣ кун ки чун наҷми ломъ аз ин зулмати бекаронаи қадами барканори гузорам ( илоҳӣ ) ин мурғи ҳуринро дар ниҳоли амонати ошён ҳосил кардӣу мори мубини нафаси хиёнати ойинро баъд дар муқобил он оварадӣ аз гулзори тавфиқи гулӣ каромат кун ки дркоми ин мори бади анҷоми хори ҳалокати занам ва аз чанги хиёнати он сомони имони беруни афканам .

الهی این ذره خاک را بار امانتی که افلاک از حمل آن ناله اشفاق بر آوردند بر پشت نهادی و دربیابانیکه هزار غول بیباک و دیو سفاک در مرغولهای نفاق اتفاق دارند روی دادی یاری کن تا چون شهاب ساطع از این میانه گذار آرم و مددکاری کن که چون نجم لامع از این ظلمت بیکرانه قدم برکنار گذارم (الهی) این مرغ حرین را در نهال امانت آشیان حاصل کردی و مار مبین نفس خیانت آئین را بعد در مقابل آن آوردی از گلزار توفیق گلی کرامت کن که درکام این مار بد انجام خار هلاکت زنم و از چنگ خیانت آن سامان ایمان بیرون افکنم.