Илоҳӣ хандаамро нолагии даҳ

الهی خنده ام را نالگی ده

Сиришкамро ҷигари пари колгии даҳ

سرشکم را جگر پر کالگی ده

Нафасро ҷилваи оҳи ҷигари бахш

نفس را جلوهٔ آه جگر بخش

Назарро сӯии худ роҳи сафари бахш

نظر را سوی خود راه سفر بخش

Биҷузи ишқ ар ҳама ваҳйасту эъҷоз

بجز عشق ار همه وحی است و اعجاز

Аз ӯ хилвати гуҳи дилро бипардоз

از او خلوت گه دل را بپرداز

Диламро андалеби овозаи гардон

دلم را عندلیب آوازه گردان

Гули боғам ба оташи тозаи гардон

گل باغم به آتش تازه گردان

Май шавқами даҳ аз паймонаи ишқ

می شوقم ده از پیمانهٔ عشق

Ки ҷӯшад брлбми парвонаи ишқ

که جوشد برلبم پروانهٔ عشق

Ба оташи оби даҳ теғи забонам

به آتش آب ده تیغ زبانم

Ки ҷуз ҳамдат наравед аз баёнам

که جز حمدت نروید از بیانم

Чу нахли эминами даҳ хонаи ҳамд

چو نخل ایمنم ده خانهٔ حمد

Ки ороем ба науммат номае чанд

که آرایم به نامت نامه ای چند

Бигир аз лутфи пас бо хомаи дастам

بگیر از لطف پس با خامه دستم

Ки Тифли хома бар коғази шикастам

که طفل خامه بر کاغذ شکستم

Срир хомаамро лаҳн не кун

صریر خامه ام را لحن نی کن

Суханро чошнӣ меҳмон ме кун

سخن را چاشنی مهمان می کن

Каломамро даҳ аз иззати хитобӣ

کلامم را ده از عزت خطابی

Баланд афсар кун азам алкитобӣ

بلند افسر کن از ام الکتابی

Ба по андоз ҳамдат корҷмнд аст

به پا انداز حمدت کارجمند است

Забон бо дил паранд андар паранд аст

زبان با دل پرند اندر پرند است

Вале поӣӣ ки бар гул ноз дорад

ولی پائی که بر گل ناز دارد

Куҷои пурвой по андоз дорад

کجا پروای پا انداز دارد

Ману ҳамдати забонро хок бар сар

من و حمدت زبان را خاک بر سر

Адабро дръи тоқати чок дар бар

ادب را درع طاقت چاک در بر

Сазоворати адоӣ чун манӣ нест

سزاوارت ادای چون منی نیست

Ки ҳамди ту сазоӣ чун манӣ нест

که حمد تو سزای چون منی نیست

Ба гоҳи хомшии маҳшари хурӯшам

به گاه خامشی محشر خروشم

Чўшди вақти сухан сайд хамӯшам

چوشد وقت سخن صید خموشم

Забони шӯридае гунгонаи нутқам

زبان شوریده ای گنگانه نطقم

Фасоҳати зодае девонаи нутқам

فصاحت زاده ای دیوانه نطقم

Ману ёроии ҳамд аз ман наёяд

من و یارای حمد از من نیاید

Ки поси шуъла аз хирман наёяд

که پاس شعله از خرمن نیاید

Ҳамон беҳтар чу аҷзам хома бишикаст

همان بهتر چو عجزم خامه بشکست

Ки ҳам дар арзи ҳоли худ занами даст

که هم در عرض حال خود زنم دست