Ба моҳӣ таъна зад рӯзии самандар
به ماهی طعنه زد روزی سمندر
Ки ту мамнӯни зи обии ман зи озар
که تو ممنون ز آبی من ز آذر
з дилсардӣаст бо обати сару кор
ز دلسردی است با آبت سر و کار
Ман аз дил гармем оташи парастор
من از دل گرمیم آتش پرستار
Мизоҷи аҳли ишқи оташ навард аст
مزاج اهل عشق آتش نورد است
зи оташ рӯ нтобад ҳарки мард аст
ز آتش رو نتابد هرکه مرد است
Ту коташ аз ниқоби мо на бинӣ
تو کاتش از نقاب ما نه بینی
Адам аз бим бар ҳастӣ гузинӣ
عدم از بیم بر هستی گزینی
Ман он Хизрам каз истилои умед
من آن خضرم کز استیلای امید
Дар оташи сӯхтам бо умри ҷовид
در آتش سوختم با عمر جاوید
зи хулди ободи роҳати рахти бастам
ز خلد آباد راحت رخت بستم
Чу доғи ишқ дар оташ нишастам
چو داغ عشق در آتش نشستم
Чу моҳӣ ин навой таъна бишунид
چو ماهی این نوای طعنه بشنید
Садаф аз тоби ҳасанаш тоба гардид
صدف از تاب حسنش تابه گردید
Фурӯзон шуд зи сар то по чу ахгар
فروزان شد ز سر تا پا چو اخگر
Забон шуд шуълау ҳарфаши самандар
زبان شد شعله و حرفش سمندر
Бигуфт эй хоми табъи хоми гуфтор
بگفت ای خام طبع خام گفتار
зи баси хомят бо оташи сару кор
ز بس خامیت با آتش سر و کار
Ту аз дилсардӣу афсурдаи ҷонӣ
تو از دلسردی و افسرده جانی
Кунӣ доим дар оташи зиндагонӣ
کنی دایم در آتش زندگانی
з бас сардаст аҷзои вуҷӯдат
ز بس سردست اجزای وجودت
Набинад чашми оташ рӯй даврат
نبیند چشم آتش روی دورت
На сардӣ дар ту оташ коргар нест
نه سردی در تو آتش کارگر نیست
Ҳамеи сӯзӣ ва аз сӯзат хабар нест
همی سوزی و از سوزت خبر نیست
Агар сад сол дар оташи нишинӣ
اگر صد سال در آتش نشینی
Ба табъати як шарар гармӣ набинӣ
به طبعت یک شرر گرمی نبینی
Ҳамон ҷисмати зсрдӣ ногузир аст
همان جسمت زسردی ناگزیر است
Ҳамон дар табъати оташ змҳрир аст
همان در طبعت آتش زمهریر است
Хушо ман каз туфу тоби муҳаббат
خوشا من کز تف و تاب محبت
Шудам ғаввоси ғарқоби муҳаббат
شدم غواص غرقاب محبت
Ман он барқам ки бо борон нишинам
من آن برقم که با باران نشینم
зи ҳрқти об бар оташ гузинам
ز حرقت آب بر آتش گزینم
зи сӯз ишқ дорам дар ҷигари тоб
ز سوز عشق دارم در جگر تاب
Бисӯзам гар нисоем сина бар об
بسوزم گر نسایم سینه بر آب
Висол об шуд ҳастӣ фурӯзам
وصال آب شد هستی فروزم
Гар аз дарёи бурун уфтам бисӯзам
گر از دریا برون افتم بسوزم
Сириштанд оташӣ дар синаи ман
سرشتند آتشی در سینهٔ من
Ки кардам қаъри дарёи бехи гулхан
که کردم قعر دریا بیخ گلخن
Ба обам дод бахти саркаши ман
به آبم داد بخت سرکش من
Ба сад тӯфон намирад оташи ман
به صد طوفان نمیرد آتش من
Агар сад соли гирдами ғӯтаи пурвирд
اگر صد سال گردم غوطه پرورد
Сар мўӣӣ нагардад оташами сард
سر موئی نگردد آتشم سرد
Вагар дар дили бдздм дар ҷигари тоб
وگر در دل بدزدم در جگر تاب
зи сӯзи сина хокистар кунам об
ز سوز سینه خاکستر کنم آب
Ту аз сардӣ кунӣ оташи парастӣ
تو از سردی کنی آتش پرستی
Ман аз гармӣ ба тӯфон дода ҳастӣ
من از گرمی به طوفان داده هستی
Турои боман на лоф ишқ некӯаст
ترا بامن نه لاف عشق نیکوست
Бар ин фатво нависад душман [ ва ] дӯст
بر این فتوی نویسد دشمن [و] دوست
Ба кеши ишқ аз ман то ту фарқ аст
به کیش عشق از من تا تو فرق است
Касе донад ки дар хуноб ғарқ аст
کسی داند که در خوناب غرق است
Ту сӯзи ошиқӣ аз ман биомуз
تو سوز عاشقی از من بیاموز
Чароғи худ зи об ман барафрӯз
چراغ خود ز آب من برافروز
Илоҳӣ тоФрўзонаст зи озар
الهی تافروزان است ز آذر
Чароғи моҳӣу шамъи самандар
چراغ ماهی و شمع سمندر
Фурӯзони бод аз ма то ба моҳӣ
فروزان باد از مه تا به ماهی
Чароғи давлати донёли шоҳӣ
چراغ دولت دانیال شاهی
Ниҳоли шамъи базмаши боди шодоб
نهال شمع بزمش باد شاداب
Чароғи маҷлисаши боди осмони тоб
چراغ مجلسش باد آسمان تاب
Кунад тғрои фурмонаши мунаққаш
کند طغرای فرمانش منقش
Чу бод аз ҷилва рӯй обу оташ
چو باد از جلوه روی آب و آتش