Бикушт ғамзаи он шӯх , бе гуноҳи маро

بکشت غمزهٔ آن شوخ، بی‌گناه مرا

Фиканд себи занхдон ӯ ба чоҳи маро

فکند سیب زنخدان او به چاه مرا

Ғуломи ҳиндӯӣ холаш шудам надонистам

غلام هندوی خالش شدم ندانستم

Косир хеш кунад зангии сиёҳи маро

کاسیر خویش کند زنگی سیاه مرا

Дилами баҷоу димоғами салим буд вале

دلم بجا و دماغم سلیم بود ولی

зи роҳ рафтан ӯ дил бишуд зи роҳи маро

ز راه رفتن او دل بشد ز راه مرا

Ҳазор бор фитодам ба доми дидау дил

هزار بار فتادم به دام دیده و دل

Ҳануз ҳеҷ намебошад антбоаҳи маро

هنوز هیچ نمی‌باشد انتباه مرا

зи меҳр ӯ натавонам ки рӯй бартобам

ز مهر او نتوانم که روی برتابم

зи хоки гӯр агар брдмди гиёҳи маро

ز خاک گور اگر بردمد گیاه مرا

Ба ҷавр ӯ чу бимирами з нав шавам зинда

به جور او چو بمیرم ز نو شوم زنده

Агар ба чашм аноят кунад нигоҳи маро

اگر به چشم عنایت کند نگاه مرا

Убайд аз карами ёр бар мадори умед

عبید از کرم یار بر مدار امید

Ки лутфи шомил ӯ баси умедгоҳи маро

که لطف شامل او بس امیدگاه مرا