зи сунбулӣ ки изорат бар арғавони андохт

ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت

Маро ба бихўдии овоза дар ҷаҳони андохт

مرا به بیخودی آوازه در جهان انداخت

зи шарҳи зулфи ту мўӣӣ ҳануз но гуфта

ز شرح زلف تو موئی هنوز نا گفته

Дилами ҳазор гиреҳ дар сари забони андохт

دلم هزار گره در سر زبان انداخت

Даҳони ту сифатӣ аз заъифем мегуфт

دهان تو صفتی از ضعیفیم میگفت

Маро з ҳастӣ худ нек дар гумони андохт

مرا ز هستی خود نیک در گمان انداخت

Камони абрӯӣ пайваста мекашӣ то гӯш

کمان ابروی پیوسته میکشی تا گوش

Бидон умед ки сайдии куҷои тавон андохт

بدان امید که صیدی کجا توان انداخت

зи длФрибии мӯяти сухан дароз кашид

ز دلفریبی مویت سخن دراز کشید

Лаби ту нуктаи борӣк дар миёни андохт

لب تو نکتهٔ باریک در میان انداخت

Аҷаби мадор ки дар давр рӯйу абрӯят

عجب مدار که در دور روی و ابرویت

Сипар фиканд ма аз аҷз то камони андохт

سپر فکند مه از عجز تا کمان انداخت

зи сари ишқ ҳар онч аз убайди пинҳон буд

ز سرّ عشق هر آنچ از عبید پنهان بود

Сиришки ҷумла дар афвоҳи мардумони андохт

سرشک جمله در افواه مردمان انداخت