Пас зҷон бар хоҳар истиқбол кард

پس زجان بر خواهر استقبال کرد

То Рахши бӯсад , алифро дол кард

تا رخش بوسد، الف را دال کرد

Ҳамчуи ҷони худ дар оғӯшаш кашид

همچو جان خود در آغوشش کشید

Ин сухани оҳиста бар гӯшаш кашид :

این سخن آهسته بر گوشش کشید:

К-эии Аннани гири ман оё зайнабӣ ?

کای عنان گیر من آیا زینبی؟

ё ки оҳи дардмандон дар шабӣ ?

یا که آه دردمندان در شبی؟

Пеши пои шавқ занҷирӣ макун

پیش پای شوق زنجیری مکن

Роҳи ишқи сети ин ънонгирӣ макун

راه عشق‌ست این عنانگیری مکن

Бо ту ҳастам ҷони хоҳар , ҳамсафар

با تو هستم جان خواهر، همسفر

Ту бпои ин роҳи кӯбии ман басар

تو بپا این راه کوبی من بسر

Хонаи сӯзонро ту соҳибхона бош

خانه سوزان را تو صاحبخانه باش

Бо занон дар ҳамраҳе мардона бош

با زنان در همرهی مردانه باش

Ҷони хоҳар дар ғамам зорӣ макун

جان خواهر در غمم زاری مکن

Бо садои баҳрам азодорӣ макун

با صدا بهرم عزاداری مکن

Мъҷрози сар , парда аз рух , вомкн

معجراز سر، پرده از رخ، وامکن

Офтобу моҳро расво макун

آفتاب و ماه را رسوا مکن

Ҳаст бар ман ногувору нописанд

هست بر من ناگوار و ناپسند

Аз ту зайнабгар садо гардад баланд

از تو زینب گر صدا گردد بلند

Ҳарчӣ бошад ту алиро духтарӣ

هرچه باشد تو علی را دختری

Модаи широ кӣ кам аз шер нарай ? !

ماده شیرا کی کم از شیر نری؟!

Бо забони зайнабии шоҳ ончӣ гуфт

با زبان زینبی شاه آنچه گفت

Бо ҳусайнии гӯш , зайнаб май шнФт

با حسینی گوش، زینب می شنفت

Бо ҳусайнии лаб ҳар ончов гуфт роз

با حسینی لب هر آنچاو گفت راز

Шаҳ бигӯаш зайнабӣ бишунид боз

شه بگوش زینبی بشنید باز

Гӯши ишқ , оре забон хоҳад зъшқ

گوش عشق، آری زبان خواهد زعشق

Фаҳми ишқи оре баён хоҳад зи ишқ

فهم عشق آری بیان خواهد ز عشق

Бо забони дигари ин овоз нест

با زبان دیگر این آواز نیست

Гӯши дигар , муҳаррами ин роз нест

گوش دیگر، محرم این راز نیست

эй сухангӯ , лаҳза ӣӣ хомӯш бош

ای سخنگو، لحظه‌یی خاموش باش

эй забон , аз пой то сар гӯш бош

ای زبان، از پای تا سر گوش باش

То бубинам аз сари сидқу савоб

تا ببینم از سر صدق و صواب

Шоҳро , зайнаб чаҳ май гӯи яди ҷавоб

شاه را، زینب چه می‌گو‌ید جواب

Гуфт зайнаб дар ҷавоби он шоҳро :

گفت زینب در جواب آن شاه را:

К-эй фурӯзон карда меҳру моҳ ро

کای فروزان کرده مهر و ماه را

Ишқро , аз як мшимаҳ азодаҳ ем

عشق را، از یک مشیمه ازاده‌ایم

Лаб ба як пистон ғам биниҳода ем

لب به یک پستان غم بنهاده‌ایم

Тарбият бӯда сет бар як дӯшмон

تربیت بوده‌ست بر یک دوشمان

Парвариш дар ҷайби як оғӯшмон

پرورش در جیب یک آغوشمان

То кунем ин роҳро мастонаи тай

تا کنیم این راه را مستانه طی

Ҳар ду аз як ҷоми хўрдстим май

هر دو از یک جام خوردستیم می

Ҳар ду дар анҷом тоъат комилем

هر دو در انجام طاعت کاملیم

Ҳар яке амр дигарро ҳомилем

هر یکی امر دگر را حاملیم

Ту шаҳодати ҷустӣ эй сибти расӯл

تو شهادت جستی ای سبط رسول

Ман асириро ба ҷон кардам қабул

من اسیری را به جان کردم قبول