эй ки аз ҳастӣ туро осор нест
ای که از هستی ترا آثار نیست
Оқил аз ҳастят дар инкор нест
عاقل از هستیت در انکار نیست
Нест маҳрӯм аз зуҳӯри як гиёҳ
نیست محروم از ظهور یک گیاه
Холӣ аз анвори ту як пари коҳ
خالی از انوار تو یک پر کاه
Бо вуҷӯди онкии андари парда Эй
با وجود آنکه اندر پرده ای
Сари з ҳар парда бурун оварда Эй
سر ز هر پرده برون آورده ای
Кӯҳҳо пошед аз тавҳиди ту
کوهها پاشید از توحید تو
Зуҳраҳо , бадаред аз тамҷиди ту
زهره ها، بدرید از تمجید تو
Толибонат « раби арнӣ » гӯи ҳама
طالبانت «رب ارنی » گو همه
« лнтароне » посух аз ҳар сӯи ҳама
«لن ترانی » پاسخ از هر سو همه
Гуҳи вуҷӯдати махфӣ аз фарти зуҳӯр
گه وجودت مخفی از فرط ظهور
Бар мисоли офтоб аз фарти нур
بر مثال آفتاب از فرط نور
Зон сабаб тамсил кардам офтоб
زان سبب تمثیل کردم آفتاب
То биёбад нуктаи фаҳм дайр ёб
تا بیابد نکته فهم دیر یاب
Варна берӯнии ту аз идроки мо
ورنه بیرونی تو از ادراک ما
Кӣ бирӯяд ин гиёҳ аз хоки мо
کی بروید این گیاه از خاک ما
Андари ӣнҷои шоҳидии гирами қавӣ
اندر اینجا شاهدی گیرم قوی
Аз китоби мустатоби маснавӣ
از کتاب مستطاب مثنوی
« эй бурун аз фаҳми қолу қили ман
«ای برون از فهم قال و قیل من
Хок бар фарқи ману тамсили ман »
خاک بر فرق من و تمثیل من »
ЪорФонт дар сано , мабҳуту мот
عارفانت در ثنا، مبهوت و مات
Вази санояти ҷумлаи оҷиз дар сифот
وز ثنایت جمله عاجز در صفات
Ҷумла муҳтоҷанду зоти ту ғанӣ
جمله محتاجند و ذات تو غنی
Бар ту зебади кибриёе ва манӣ
بر تو زیبد کبریایی و منی
Моя маҷмӯ ҳастиҳо туе
مایه مجموع هستی ها تویی
Холиқи болоу пастиҳо туе
خالق بالا و پستی ها تویی
Зоҳир аз буд ту бӯда коинот
ظاهر از بود تو بوده کاینات
Мо ба ту қоими ту чаҳ қоим ба зот
ما به تو قائم تو چه قائم به ذات
Нестӣ ва кас надонад чистӣ
نیستی و کس نداند چیستی
Ҳастӣ аммо дар радои нестӣ
هستی اما در ردای نیستی
Чашму гӯшии даҳ ки бе гуфту шнФт
چشم و گوشی ده که بی گفت و شنفت
ё забонии даҳ ки натавонем гуфт
یا زبانی ده که نتوانیم گفت
Варна берӯнии ту аз фаҳми уқул
ورنه بیرونی تو از فهم عقول
эй муназзаҳи зоти ту ъмоиқўл
ای منزه ذات تو عمایقول
ё бигир ин лағвҳои хоми мо
یا بگیر این لغوهای خام ما
ё забони худ буна дар коми мо
یا زبان خود بنه در کام ما
Гар ки тнзиҳт кунам он фаҳм нест
گر که تنزیهت کنم آن فهم نیست
Гар ки ташбеҳат кунам аз коФрист
گر که تشبیهت کنم از کافریست
Вонкаҳи васфат бар мазоқи хосу ом
وانکه وصفت بر مذاق خاص و عام
Ин ҳама гуфтанду матлаби нотамом
این همه گفتند و مطلب ناتمام
Маъзиратро пеши арбоби кзим
معذرت را پیش ارباب کظیم
Хуш бигӯ « востғФри аллоҳи алъзим »
خوش بگو «واستغفر الله العظیم »
Кӣ диҳад сӯрати зи суратгари хабар
کی دهد صورت ز صورتگر خبر
Он буд мабҳути суратгари сувар
آن بود مبهوت صورتگر صور
Ваон ки бошад орифи соҳибназар
وان که باشد عارف صاحبنظر
Бинадат дар ҳар гиёҳии ҷилва гар
بیندت در هر گیاهی جلوه گر
Мӯрро фар сулаймонӣ диҳад
مور را فر سلیمانی دهد
Хокро ташриф султонӣ диҳад
خاک را تشریف سلطانی دهد
Хуш набошад васфи симурғ аз магас
خوش نباشد وصف سیمرغ از مگس
эй ту камтар аз магаси ин ҳарфи бас
ای تو کمتر از مگس این حرف بس
Малик ту бошад қадим ва тоза нест
ملک تو باشد قدیم و تازه نیست
Кибриёеи туро андоза нест
کبریایی ترا اندازه نیست
Аз хаёли ту бурун дар ҳеҷ ҳол
از خیال تو برون در هیچ حال
Мо набошем эй ту берун аз хаёл
ما نباشیم ای تو بیرون از خیال
Аз дилу ҷонати бёрои корсоз
از دل و جانت بیارای کارساز
Ҳар шаби орем эй ту аз мо бе ниёз
هر شب آریم ای تو از ما بی نیاز
эй зи исмати мондаи андари парда дар
ای ز اسمت مانده اندر پرده در
Пардаи мо рӯсиёҳонро мдр
پرده ما روسیاهان را مدر
Кофарони ишқи ту эй бе қарин
کافران عشق تو ای بی قرین
Ҷумларо нисбати худовандони дайн
جمله را نسبت خداوندان دین
Май кашии ушшоқ ҳеҷат нест ғам
می کشی عشاق هیچت نیست غم
Нестат андари тарозуи санг кам
نیستت اندر ترازو سنگ کم
Дар раҳи ишқи ту сарҳо рехта
در ره عشق تو سرها ریخته
Хӯнашон бо хоки раҳи омехта
خونشان با خاک ره آمیخته
На ба таърифати ҳаддӣ на ғоят аст
نه به تعریفت حدی نه غایت است
« моърФнок » расӯлат оят аст
«ماعرفناک » رسولت آیت است