Онкӣ дорад ихтисосии тоҷ ӯ

آنکه دارد اختصاصی تاج او

Аз лиёлии лайлаи алмъроҷ ӯ

از لیالی لیلة المعراج او

Ваа чаҳ миъроҷӣ ки ақли зуфунун

وه چه معراجی که عقل ذوفنون

Аз баён он намеояд бурун

از بیان آن نمی آید برون

Ваа чаҳ миъроҷӣ ки ӯро дар сифот

وه چه معراجی که او را در صفات

Ақли Батламиюсу ҷолинуси мот

عقل بطلمیوس و جالینوس مات

Чашми тавҳидяш чун бино намӯд

چشم توحیدیش چون بینا نمود

Мадраки он буъалӣ сино набӯд

مدرک آن بوعلی سینا نبود

Ақли мӯи байни пои раҳи бас тафта аст

عقل مو بین پای ره بس تفته است

Зини худои огоҳи он кӯ рафта аст

زین خدای آگاه آن کو رفته است

Ҳол ӯро ол ӯ донанду бас

حال او را آل او دانند و بس

Баъд аз он ушшоқи дигари ҳеҷ кас

بعد از آن عشاق دیگر هیچ کس

Аҳли дили зини нуктаи хуштар бӯ баранд

اهل دل زین نکته خوشتر بو برند

Беҳтар аз мо , пай ба ҳол ӯ баранд

بهتر از ما، پی به حال او برند

Кардам ин матлаби савол аз комилӣ

کردم این مطلب سؤال از کاملی

Нуктаи донеи орифии соҳиби дилӣ

نکته دانی عارفی صاحب دلی

Дар шариъат дар тариқати муътабар

در شریعت در طریقت معتبر

Аз дақоиқи вази ҳақоиқ бо хабар

از دقایق وز حقایق با خبر

Гӯши ҳолаши мамлу аз асрори ғб

گوش حالش مملو از اسرار غب

Соҳиб « илми алиқин » бешаку риб

صاحب «علم الیقین » بی شک و ریب

Каз ҳамаи шабҳо чаро эй шамъи хос

کز همه شبها چرا ای شمع خاص

Ёфт он як шаб ба миъроҷи ихтисос

یافت آن یک شب به معراج اختصاص

Ваз чаҳ он торики шаб монанди бадар

وز چه آن تاریک شب مانند بدر

Аз ҳамаи шабҳо фузунтар шуд ба қадар

از همه شبها فزونتر شد به قدر

Гуфт эй султони иқлӣми азал

گفت ای سلطان اقلیم ازل

Шоҳиди машҳури ҳии лами изл

شاهد مشهور حی لم یزل

Он ба нисбати хотами пайғамбарон

آن به نسبت خاتم پیغمبران

Дарраи алтоҷи гиромии гавҳарон

درة التاج گرامی گوهران

Кард он шаби гарми он ҳангома ро

کرد آن شب گرم آن هنگامه را

То далел хос бошад омма ро

تا دلیل خاص باشد عامه را

То ки бошад аз усӯли дайн ӯ

تا که باشد از اصول دین او

Ҳуҷҷатӣ дар шаръ ва дар ойин ӯ

حجتی در شرع و در آیین او

Варна ӯро аз лъмрки тоҷ буд

ورنه او را از لعمرک تاج بود

Ҳар шаб ӯро лайлаи алмъроҷ буд

هر شب او را لیلة المعراج بود

Ҳар шаб аз бедорӣ он сарзинда буд

هر شب از بیداری آن سرزنده بود

Ҳар шаби он дар ҳалқааш ҷанбнда буд

هر شب آن در حلقه اش جنبنده بود

Ҳар шаби андари остон бо тумтароқ

هر شب اندر آستان با طمطراق

Ҳозир аз баҳри савориаш барроқ

حاضر از بهر سواری اش براق

Дар қафои он сробили сафо

در قفای آن سرابیل صفا

Хӯрда ҳар шаби шоҳиди исои қафо

خورده هر شب شاهد عیسی قفا

Фаршро ҳар шаб кашонидӣ ба арш

فرش را هر شب کشانیدی به عرش

Аршро ҳар шаби ншонидӣ ба фарш

عرش را هر شب نشانیدی به فرش

Ҳар шаб ӯро шоҳидии ғайбӣ ба пеш

هر شب او را شاهدی غیبی به پیش

Ҳар шаб ӯро « назул лорибӣ » ба пеш

هر شب او را «نزل لاریبی » به پیش

Ҳар шаби андари масҷидулақсо ба роз

هر شب اندر مسجدالاقصی به راز

Муқтадои анбиёи бад дар намоз

مقتدای انبیا بد در نماز

Ҳар шаби андари суфраи он шамъи ҳудо

هر شب اندر سفره آن شمع هدی

Бади шарикаш дар ғизои дасти худо

بد شریک اش در غذا دست خدا

Ҳар шаби он толиб дар матлӯб буд

هر شب آن طالب در مطلوب بود

Он ҳабиби андар бар маҳбӯб буд

آن حبیب اندر بر محبوب بود

Балки аз он базми қурби он нури пок

بلکه از آن بزم قرب آن نور پاک

Мӯъҷизии бади раҷъат ар кардӣ ба хок

معجزی بد رجعت ار کردی به خاک

Ҳикматӣ дар раҷъати он нур буд

حکمتی در رجعت آن نور بود

Каз паии иршоди мо маъмур буд

کز پی ارشاد ما مأمور بود

Чун зи авҷ қурб меомад фурӯд

چون ز اوج قرب می آمد فرود

« клминӣ ё ҳумайро » май сурӯд

«کلمینی یا حمیرا» می سرود

Боз чун маҷмӯӣ оварадӣ малол

باز چون مجموعی آوردی ملال

Барзадии бонг « арҳно ё балол »

برزدی بانگ «ارحنا یا بلال »

Гар набад маъмури иршод аз худо

گر نبد مأمور ارشاد از خدا

Кӣ зи асли хештани гаштии ҷудо

کی ز اصل خویشتن گشتی جدا

Гар ҳубоб аз баҳр гардад мунфасил

گر حباب از بحر گردد منفصل

Ҳам шавад бо баҳри охири муттасил

هم شود با بحر آخر متصل

Нур агар чанде з нур уфтад ба давр

نور اگر چندی ز نور افتد به دور

намекунад раҷъати ҳам охири сӯии нур

می کند رجعت هم آخر سوی نور

Қатрагар чанде зи дарёи бозгашт

قطره گر چندی ز دریا بازگشت

Охираш бошад ба дарёи бози гашт

آخرش باشد به دریا باز گشت

Дар мақоми нисбат аз мурдору қанд

در مقام نسبت از مردار و قند

Ҳар касеро ҳар чаҳ бояд ме диҳанд

هر کسی را هر چه باید می دهند

Ҳеҷ дидӣ тӯтии мурдори хор

هیچ دیدی طوطی مردار خوار

ё кунад каркас ба қндстони гузор

یا کند کرکس به قندستان گذار

ё шавад Кебекӣ ба меҳмонии зоғ

یا شود کبکی به مهمانی زاغ

ё ки ҷғдии ҳамдами товуси боғ

یا که جغدی همدم طاووس باغ

ё ки бедии мива ӣӣ орад ба бор

یا که بیدی میوه یی آرد به بار

ё ки дастии сар бар орад аз чанор

یا که دستی سر بر آرد از چنار

ё лӣимии кӯи намояди базли сим

یا لئیمی کو نماید بذل سیم

ё ҷаводӣ кӯ кунад мадҳи лӣим

یا جوادی کو کند مدح لئیم

ё ки муллое шавад дарвеши дӯст

یا که ملایی شود درویش دوست

Гар шавад , май дон ки ҳам дарвеш ӯст

گر شود، می دان که هم درویش اوست

эй забон карда маро ҳар тори мӯ

ای زبان کرده مرا هر تار مو

Ман намегӯям ту мегӯйӣ бигӯ

من نمی گویم تو می گویی بگو

Ту забонро мекунӣ таълими ман

تو زبان را می کنی تعلیم من

Ту баёнро мекунӣ таслими ман

تو بیان را می کنی تسلیم من

Баъд аз он бар сари дигар лаб гушӯд

بعد از آن بر سر دیگر لب گشود

Кони шаб ӯро лайлаи иршод буд

کان شب او را لیله ارشاد بود

Яъне он фаъоли кули мо ирид

یعنی آن فعال کل ما یرید

Хост то варзади иродат бо мурӣд

خواست تا ورزد ارادت با مرید

Аз макон бар ломаконаш баркашанд

از مکان بر لامکانش برکشاند

Дар ҳарими қурби хосаши брншонд

در حریم قرب خاصش برنشاند

Дар иродат кард ӯро хирқаи пӯш

در ارادت کرد او را خرقه پوش

Халъати абдяти афкандаш ба дӯш

خلعت عبدیت افکندش به دوش

Моҳи худро то кунад пояндаи бадар

ماه خود را تا کند پاینده بدر

Аввалаш дод аз анояти шарҳи садр

اولش داد از عنایت شرح صدر

Гуфташ эй срҳлқаҳи аҳли ршод

گفتش ای سرحلقه اهل رشاد

эй туро мо ҳам мурӣд ва ҳам мурод

ای تو را ما هم مرید و هم مراد

Озмўдстими мо таслими ту

آزمودستیم ما تسلیم تو

Исм аъзам мешавад таълими ту

اسم اعظم می شود تعلیم تو

Худ раҳо кардӣ ба мо восил шудӣ

خود رها کردی به ما واصل شدی

Худ шудӣ мо дар либоси бихўдӣ

خود شدی ما در لباس بیخودی

эй гиромии бандаи шокири маро

ای گرامی بنده شاکر مرا

Бо ду исм ман башу зокири маро

با دو اسم من بشو ذاکر مرا

Ҳар ду дар зотанд бо исми ту ҷуфт

هر دو در ذاتند با اسم تو جفت

Исмашонро бо ту мебоист гуфт

اسمشان را با تو می بایست گفت

Он якеро хон хФии венаро , ҷлӣ

آن یکی را خوان خفی وین را، جلی

Аввалин аллоҳ ва он дувуми алӣ ( ъ )

اولین الله و آن دوم علی(ع)

Аз алӣ беҳтар надорам чунки дӯст

از علی بهتر ندارم چونکه دوست

Лоҷарам дар рутбаи ҳамном ман ӯст

لاجرم در رتبه همنام من اوست

Зини ду исми пок истимдод кун

زین دو اسم پاک استمداد کن

Халқро бо ин ду исм иршод кун

خلق را با این دو اسم ارشاد کن

Ин ба ботини мўрси имдоди ту

این به باطن مورث امداد تو

Ва он ба зоҳири боиси имдоди ту

و آن به ظاهر باعث امداد تو

Зини ду исми пок пар кун сина ро

زین دو اسم پاک پر کن سینه را

Сайқалӣ кун зини ду исми ойӣна ро

صیقلی کن زین دو اسم آیینه را

То дар он ойӣнаи бинӣ рӯй ман

تا در آن آیینه بینی روی من

Муттасифи гардӣ ба халқу хуии ман

متصف گردی به خلق و خوی من

Ғам махӯр каз ин ду исми дилписанд

غم مخور کز این دو اسم دلپسند

То қиёмати исми ту созами баланд

تا قیامت اسم تو سازم بلند

Ашрафи алосмои намоями исми ту

اشرف الاسما نمایم اسم تو

Қиблаи алошроФи созами ҷисми ту

قبلة الاشراف سازم جسم تو

Машриқ ва мағриб бигирад дайни ту

مشرق و مغرب بگیرد دین تو

Шаш ҷиҳатро пар кунад ойини ту

شش جهت را پر کند آیین تو

Зини давоми беҳтари з асмо нест исм

زین دوام بهتر ز اسما نیست اسم

Ҳар ду як ганҷинаи андари як тилисм

هر دو یک گنجینه اندر یک طلسم

Дор ҳамчун ҷони гиромӣ ҳар ду ро

دار همچون جان گرامی هر دو را

Пӯш аз нодону омӣ ҳар ду ро

پوش از نادان و عامی هر دو را

Одам ар чанд андари ин раҳи мӯи шикофт

آدم ار چند اندر این ره مو شکافت

Баҳра ӣӣ зин « илми алосмо » наёфт

بهره یی زین «علم الاسما» نیافت

Лоҷарам маҳрӯм монад ӯ аз биҳишт

لاجرم محروم ماند او از بهشت

Ваон мақоми хосро аз кафи биҳишт

وان مقام خاص را از کف بهشت

Боз аз ҷинат нагашт ӯ баҳраи вар

باز از جنت نگشت او بهره ور

То аз он асмои ндодндши хабар

تا از آن اسما ندادندش خبر

Гар ки ин шабро длорои гашти зайл

گر که این شب را دلارا گشت ذیل

Лайлаи алвоҳад буд на алифи лайл

لیلة الواحد بود نه الف لیل

Достони аъўру аҳдб ки нест

داستان اعور و احدب که نیست

Як шабаст он шаби ҳазорон шаб ки нест

یک شب است آن شب هزاران شب که نیست

Пас дар он шаби абдро шокир намӯд

پس در آن شب عبد را شاکر نمود

Бо ду исми аъзамаш зокир намӯд

با دو اسم اعظمش ذاکر نمود