Кард рӯзии шамси дайн дар диду ҳол
کرد روزی شمس دین در دید و حال
Аз « ҷалоли аддӣни рӯмӣ » ин суол
از «جلال الدین رومی » این سئوال
К-эии зи олами ҷумлаи васли ту мазид
کای ز عالم جمله وصل تو مزید
Чист фарқи Мустафо ( с ) бо , боязид
چیست فرق مصطفی(ص) با، بایزید
Мавлавии он ҷони ушшоқаши раҳе
مولوی آن جان عشاقش رهی
Чун набӯд аз қасди шамсаш огаҳӣ
چون نبود از قصد شمس اش آگهی
Баси парешон ҳол шуд аз ин суол
بس پریشان حال شد از این سئوال
Шуд фақиҳи асрро шӯрида , ҳол
شد فقیه عصر را شوریده، حال
К-эии парешони гӯй эй ҳарзаи дарой
کای پریشان گوی ای هرزه درآی
Дами фурӯкаши жож аз ин афзӯни мхоӣ
دم فروکش ژاژ از این افزون مخای
Бандаро нисбат чаҳ бошад бо худоӣ
بنده را نسبت چه باشد با خدای
Шоҳро ташбеҳи чбўд бо гадоӣ
شاه را تشبیه چبود با گدای
Худ паямбар дар куҷои уммати куҷо
خود پیمبر در کجا امت کجا
Кӣ шуморо рутбаи бдролдҷӣ
کی شما را رتبه بدرالدجی
Зарраро нисбати куҷо бо офтоб
ذره را نسبت کجا با آفتاب
Худ суолатро ҷуз ин набӯд ҷавоб
خود سئوالت را جز این نبود جواب
Бор дигар гуфт шамси нуктаи дон
بار دیگر گفت شمس نکته دان
Он ба маънии пер ва дар сӯрати ҷавон
آن به معنی پیر و در صورت جوان
Гар чунинаст он шаҳи малики адам
گر چنین است آن شه ملک عدم
« моърФнок » аз чаҳ гуфтӣ дам ба дам
«ماعرفناک » از چه گفتی دم به دم
Дар мақоми маърифат зон бе нишон
در مقام معرفت زان بی نشان
Аҷз кардӣ аз лаб гавҳар фишон
عجز کردی از لب گوهر فشان
Ваон дигар гуҳ гоҳ мекардӣ Нидо
وان دگر گه گاه می کردی ندا
Нест андар ҷбаҳам ало , худо
نیست اندر جبه ام الا، خدا
Шамс гуфт инро бишуд дар ғарби ғайб
شمس گفت این را بشد در غرب غیب
Мавлавиро шуд ба ҳайрати сар ба ҷайб
مولوی را شد به حیرت سر به جیب
Ин таъаррузро бидон шахси қавӣ
این تعرض را بدان شخص قوی
Хатара хонанд аз ҷаноби мавлавӣ
خطره خوانند از جناب مولوی
Соликони андари ҳақи перони роҳ
سالکان اندر حق پیران راه
Бардаи зини сони хатараҳо бар ҳақи паноҳ
برده زین سان خطره ها بر حق پناه
Мубтадиро нақш зо нест куфри кеш
مبتدی را نقش زا نیست کفر کیش
Гоҳ-гоҳеи хатараеовар ба пеш
گاهگاهی خطره ای آور به پیش
Зон сабаб бо он китоби мустатоб
زان سبب با آن کتاب مستطاب
Дар мақом хатара гуяд дар китоб
در مقام خطره گوید در کتاب
Сад ҳазорон бор бибаредам умед
صد هزاران بار ببریدم امید
Аз ки аз шамси ин замон бовар кунед
از که از شمس این زمان باور کنید
Боз чун дар хилват хосяш ёфт
باز چون در خلوت خاصیش یافت
Нури шамс аз равзанаш дар кулба тофт
نور شمس از روزنش در کلبه تافت
Нафасро одат дигаргун гашта буд
نفس را عادت دگرگون گشته بود
Васваса кам , сидқ афзӯн гашта буд
وسوسه کم، صدق افزون گشته بود
Гуфт эй донанда аз рӯй савоб
گفت ای داننده از روی ثواب
Худ суоли хешро май даҳ ҷавоб
خود سئوال خویش را می ده جواب
Гуфт мақсӯдам набӯд аз боязид
گفت مقصودم نبود از بایزید
Инки бо фазлӣ кунам рӯй мазид
اینکه با فضلی کنم روی مزید
Худ ба нисбати ин раият он шаҳаст
خود به نسبت این رعیت آن شهست
Дар камоли он бихбр ин огаҳаст
در کمال آن بیخبر این آگهست
Аҳмад ( с ) он сайёҳи дарёии аласт
احمد(ص) آن سیاح دریای الست
Гуҳ ба боло мешуд ва гоҳе ба паст
گه به بالا می شد و گاهی به پست
Ҳар чаҳ афзӯни сар фурӯ кардӣ дар он
هر چه افزون سر فرو کردی در آن
Дидӣ он дарё буд баси бекарон
دیدی آن دریا بود بس بیکران
Ҳар чаҳ ҷустӣ дидӣ аш ноёб нест
هر چه جستی دیدی اش نایاب نیست
Бештар зин кӯш ӯро тоб нест
بیشتر زین کوش او را تاب نیست
Зон сурӯдӣ дар ҳақи он бе нишон
زان سرودی در حق آن بی نشان
« моърФнок » аз лаб гавҳар фишон
«ماعرفناک » از لب گوهر فشان
Дошт доими сар ба зери афкандагӣ
داشت دایم سر به زیر افکندگی
наменашуд хориҷи зи хати бандагӣ
می نشد خارج ز خط بندگی
Ҷуръа ӣӣ зон жарфи дарёи кони ҷаноб
جرعه یی زان ژرف دریا کان جناب
Ғӯта мехӯрдӣ ба ҷад бо сад шитоб
غوطه می خوردی به جد با صد شتاب
намекашид андари гулӯии боязид
می کشید اندر گلوی بایزید
Рафту андари гӯшаи ҳайрати хазид
رفت و اندر گوشه حیرت خزید
эй басои мастӣ ки он оғоз кард
ای بسا مستی که آن آغاز کرد
Сози ин матлаби зи мастӣ соз кард
ساز این مطلب ز مستی ساز کرد
Ин матолибро агар донем рост
این مطالب را اگر دانیم راست
Баси фазилати ҷумла зон мстФост
بس فضیلت جمله زان مصطفاست