Дӯш дил ногашта сайр аз васл ӯ биҳуши гашт

دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

Лек шодам каз фиғон дар маҳфилаши хомӯши гашт

لیک شادم کز فغان در محفلش خاموش گشت

Мурдаам зини ғам ки ногуҳи нешҳо дар ваии хулд

مرده ام زین غم که ناگه نیش ها در وی خلد

Дӯш чун дил бо хаёли дӯсти ҳам оғӯши гашт

دوش چون دل با خیال دوست هم آغوش گشت

Он ки дӯшу даст ӯ саҷҷода ва тасбеҳ дошт

آن که دوش و دست او سجاده و تسبیح داشت

Ҷом май бар каф бурун омад , сабу бар дӯши гашт

جام می بر کف برون آمد، سبو بر دوش گشت

Ҷону дили диданд ҳар гуҳ бо лақояш дар сухан

جان و دل دیدند هر گه با لقایش در سخن

Ин тамомӣ чашм гардид , ӯ саросари гӯши гашт

این تمامی چشم گردید، او سراسر گوش گشت

Ман хаданги нолаи шаби дздидм аз лиззат ба дил

من خدنگ ناله شب دزدیدم از لذت به دل

Ғофилон гӯйанд урфӣ аз фиғони хомӯши гашт

غافلان گویند عرفی از فغان خاموش گشت