Гар худои ёри длнўози надод

گر خدا یار دلنواز نداد

Ба навозиши марои ниёзи надод

به نوازش مرا نیاز نداد

Он ки хуй паланг дод маро

آن که خوی پلنگ داد مرا

Дилу табъи замонаи сози надод

دل و طبع زمانه ساز نداد

Дардами афзуди рӯзи кӯтаҳи васл

دردم افزود روز کوته وصل

Ки сазои шаби дарози надод

که سزای شب دراز نداد

Чун ба худ дӯст дорӣам ки фалак

چون به خود دوست داری ام که فلک

Як нишеби марои фарози надод

یک نشیب مرا فراز نداد

Сими қалби ҳаёт аз хаст

سیم قلب حیات از خِسّت

Чарх донам гирифту бози надод

چرخ دانم گرفت و باز نداد

То ба нозам кашад дар охири кор

تا به نازم کُشد در آخر کار

Аввалам чун ба чашми бози надод

اولم چون به چشم باز نداد

Бас ки урфӣ ба зарқ шӯҳрат дошт

بس که عرفی به زرق شهرت داشت

Қалб ӯро касе гудози надод

قلب او را کسی گداز نداد