Магари лаби ту қарин шароб ме гардад

مگر لب تو قرین شراب می گردد

Ки об дар даҳан офтоб ме гардад

که آب در دهن آفتاب می گردد

Чигуна ҳарфи ғами орм ба ин ҳаё бар лаб

چگونه حرف غم آرم به این حیا بر لب

Ки шуъла мезанад онҷо ва об ме кардад

که شعله می زند آنجا و آب می کردد

Чунон з рӯй ту дидам гули муроди имшаб

چنان ز روی تو دیدم گل مراد امشب

Ки заҳри гиря ба чашмам гулоб ме гардад

که زهر گریه به چشمم گلاب می گردد

зи баси хаёли ту оради ҳуҷум бар чашмам

ز بس خیال تو آرد هجوم بر چشمم

Ба гирд ҳар мижаи сад офтоб ме гардад

به گرد هر مژه صد آفتاب می گردد

Дилат ба ман даҳ , ба рӯй киришмаи рез ва бибин

دلت به من ده، به روی کرشمه ریز و ببین

Ки аз ту дили мардум хароб ме гардад

که از تو دل مردم خراب می گردد

Чаҳ оташ аст надонам ба синаи урфӣ

چه آتش است ندانم به سینهٔ عرفی

Ки дӯзах аз нафас ӯ кабоб ме гардад

که دوزخ از نفس او کباب می گردد