Манам ки мекунам аз дард бе каронаи хеш

منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

Магӯ , магӯ зи ғам , ороиши замонаи хеш

مگو، مگو ز غم، آرایش زمانهٔ خویش

Фалак ба чарби забонӣ , гадоӣ фурсат нест

فلک به چرب زبانی، گدای فرصت نیست

Ба муддаӣ надиҳӣ , гавҳари ягонаи хеш

به مدعی ندهی، گوهر یگانهٔ خویش

зи нафхи сувар на тӯфони Нӯҳ бехатар аст

ز نفخ صور نه توفان نوح بی خطر است

Чаро нтозди анқо ба ошиёнаи хеш

چرا نتازد عنقا به آشیانهٔ خویش

Ба ваъдаи гоҳи ту умед он қадр бинишонад

به وعده گاه تو امید آنقدر بنشاند

Ки дар диёри худами сӯхти хонаи хеш

که در دیار خودم سوخت خانهٔ خویش

Хароби оташи рамзи муҳаббатами урфӣ

خراب آتش رمز محبتم عرفی

Ки дар шарор ниҳон мекунад забонаи хеш

که در شرار نهان می کند زبانهٔ خویش