Малик ба саҳв нависад чу номаи ситамаш

ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

Сазад ки хӯн шаҳидон таровад аз қаламаш

سزد که خون شهیدان تراود از قلمش

Кадоми номаи бедод аз ӯ навиштаи малик

کدام نامهٔ بیداد از او نوشته ملک

Ки ман ба қатраи ашкӣ навиштаам рақамаш

که من به قطرهٔ اشکی نوشته ام رقمش

Чигуна ҷавр ба унвони лутфи бинависад

چگونه جور به عنوان لطف بنویسد

Агар набарда малики пай ба лиззати ситамаш

اگر نبرده ملک پی به لذت ستمش

Марои зиёрати дерӣ ба куфр шӯҳрат дод

مرا زیارت دیری به کفر شهرت داد

Ки май раванди млоик ба тоъати санамаш

که می روند ملایک به طاعت صنمش

Ба сайди мурғ дилам бозад он санам ки ба рашк

به صید مرغ دلم بازد آن صنم که به رشک

зи донаи гуҳи брбоинди тоири ҳарамаш

ز دانه گه بربایند طایر حرمش

Наҳашт зинда касеро зи ғам кунун , вақтеаст

نهشت زنده کسی را ز غم کنون، وقتیست

Ки бози рӯҳ шаҳидон шавад шаҳиди ғамаш

که باز روح شهیدان شود شهید غمش

Мабод боис бегонагӣ шавад урфӣ

مباد باعث بیگانگی شود عرفی

Магӯ ки нест марои тоби лутфи дам ба дамаш

مگو که نیست مرا تاب لطف دم به دمش