Чун з чашмам равад он хӯн ки занад бар дили хеш

چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش

Ҷунбиши он мижаи дам ба дам ва беш аз беш

جنبش آن مژهٔ دم به دم و بیش از بیش

намекунандаш мутаъассир , машавед эй аҳбоб

می کنندش متأثر، مشوید ای احباب

Ҳамраҳи нафас , сарангушти газон , аз пасу пеш

همره نفس، سرانگشت گزان، از پس و پیش

Гарми ҷаври он ситами андеш ва ман аз ғами сӯзон

گرم جور آن ستم اندیش و من از غم سوزان

Ки нагирад дилаш аз ин ситам беш аз беш

که نگیرد دلش از این ستم بیش از بیش

Бошгар васли ту аз ғайр ки санҷидаи дилам

باش گر وصل تو از غیر که سنجیده دلم

Лиззати васли ту бо чошнии ҳасрати хеш

لذت وصل تو با چاشنی حسرت خویش

Газами ангушт ки кӯи нештару кӯи алмос

گزم انگشت که کو نیشتر و کو الماس

Чун ба фирдавси даройами ҳамаи доғ ва ҳам риш

چون به فردوس درآیم همه داغ و هم ریش

Чанд гӯйӣ ки миндишу мубин рӯй накӯ

چند گویی که میندیش و مبین روی نکو

Урфии инҳо ба касе гӯ ки буд неки андеш

عرفی این ها به کسی گو که بود نیک اندیش