Дармондаам ба суҳбати умеду бими хеш

درمانده ام به صحبت امید و بیم خویش

Гуҳи навҳаи санҷи хешам ва гоҳе надими хеш

گه نوحه سنج خویشم و گاهی ندیم خویش

Комӣ ки аз шарафи маҳаки ҷӯад ҳотам аст

کامی که از شرف محک جود حاتم است

намебоядам гирифт аз бахти лӣими хеш

می بایدم گرفت از بخت لئیم خویش

Ҳушами фидои накҳати он гул ки то абад

هوشم فدای نکهت آن گل که تا ابد

Ном биҳишт карда баланд аз насими хеш

نام بهشت کرده بلند از نسیم خویش

Рустами зи муддаӣ ба қабули ғалат , вале

رستم ز مدعی به قبول غلط، ولی

Дар тобам аз шиканҷаи табъи салими хеш

در تابم از شکنجهٔ طبع سلیم خویش

Он кас ки бечароғ дар ояд ба хилватам

آن کس که بی چراغ در آید به خلوتم

Бнмоимши таҷаллии тавр аз ҳарими хеш

بنمایمش تجلی طور از حریم خویش

Шукри сафои сина , кунун оштӣ кунам

شکر صفای سینه، کنون آشتی کنم

Дар растхез агар бишносам Наими хеш

در رستخیز اگر بشناسم نعیم خویش

Акнӯн май муғона ба урфӣ ҳалол шуд

اکنون می مغانه به عرفی حلال شد

Каз бехудӣ гузошт раҳи мустақӣми хеш

کز بی خودی گذاشت ره مستقیم خویش