То кӣ аз гиряи тавон манъи ду чашмтар хеш

تا کی از گریه توان منع دو چشم تر خویش

Баъд аз ин моу хиҷолат ба насиҳатгар хеш

بعد از این ما و خجالت به نصیحت گر خویش

Шавад аз гармии доғи ҷигарам , хокистар

شود از گرمی داغ جگرم، خاکستر

Гар шаби ҳиҷри з алмос кунам бистари хеш

گر شب هجر ز الماس کنم بستر خویش

Бар Зулайхо , ба раҳи ишқ , ҳамин таъна бас аст

بر زلیخا، به ره عشق، همین طعنه بس است

Ки фусурдааст лаби Тифли маломатгар хеш

که فسرده است لب طفل ملامت گر خویش

Ишқ дар перҳани Юсуфи канъонами сӯхт

عشق در پیرهن یوسف کنعانم سوخت

Зон ба ёқӯби даҳуми серумаи зи хокистари хеш

زان به یعقوب دهم سرمه ز خاکستر خویش

Бас ки парвона буд шуълаи талаб наздик аст

بس که پروانه بود شعله طلب نزدیک است

Ки шавад оташ ва худ шуъла занад дар пари хеш

که شود آتش و خود شعله زند در پر خویش

Баъди мурдани бабр эй бод ба ҷое хокам

بعد مردن ببر ای باد به جایی خاکم

Ки фишонанд мусӣбат задагон бар сари хеш

که فشانند مصیبت زدگان بر سر خویش

Урфӣ аз носеҳ агар мунфаилами бории шукр

عرفی از ناصح اگر منفعلم باری شکر

Ки хаҷал нестам аз рӯй ғами дилбари хеш

که خجل نیستم از روی غم دلبر خویش