Аз бас ки буд ҷон , дам рафтани нигаронаш

از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

Ҳар гом аҷал мекашад аз раҳми анонаш

هر گام اجل می کشد از رحم عنانش

Ин бахт ки афсонаи ишқ ту шунидаст

این بخت که افسانهٔ عشق تو شنیدست

Дар шӯри қиёмат буд ин хоб гаронаш

در شور قیامت بود این خواب گرانش

Дили маснад шоҳӣаст ки сад дилбари канъон

دل مسند شاهی است که صد دلبر کنعان

Дар мамлакати ҳасан буд дасти нишонаш

در مملکت حسن بود دست نشانش

Заҳмати макаш эй Хизр ки аз бими маломат

زحمت مکش ای خضر که از بیم ملامت

Алмоси бсоинд ба лаби ташнаи лабонаш

الماس بسایند به لب تشنه لبانش

Дар синаи махмур висолат натавон ёфт

در سینهٔ مخمور وصالت نتوان یافت

Захмӣ ки зи хамёзаи тавон басти даҳонаш

زخمی که ز خمیازه توان بست دهانش

Фарёд ки ҳар ғам ки расад бар дар ҳастӣ

فریاد که هر غم که رسد بر در هستی

Ҷонҳои шаҳидон ту гиранд анонаш

جان های شهیدان تو گیرند عنانش

Урфии лаби ғаммоз чаҳ бандӣ ки буд ишқ

عرفی لب غماز چه بندی که بود عشق

Розӣ ки ба гуфтан натавон кард аёнаш

رازی که به گفتن نتوان کرد عیانش