Рафтам ки башиканам ба маломати сабуии хеш

رفتم که بشکنم به ملامت سبوی خویش

Дар роҳи дил сиблат кунам обрӯии хеш

در راه دل سبیل کنم آبروی خویش

Бар офият чаҳ ноз кунамгар бароварам

بر عافیت چه ناز کنم گر برآورم

Худро ба одати ғаму ғамро ба хуии хеш

خود را به عادت غم و غم را به خوی خویش

Шуд умрҳо ки бардае аз хештани маро

شد عمرها که برده‌ای از خویشتن مرا

Бозоўрм ки сӯхтам аз орзӯии хеш

بازآورم که سوختم از آرزوی خویش

Худро чунон зи ҳиҷри ту гум кардаам ки ҳаст

خود را چنان ز هجر تو گم کرده‌ام که هست

Мушкилтар аз суроғи туами ҷусту ҷӯии хеш

مشکل‌تر از سراغ توام جست و جوی خویش

То масти гуфтугӯии ту гаштам , зи ҳамдамон

تا مست گفتگوی تو گشتم، ز همدمان

Бегонаи вор май шинавами гуфтугӯии хеш

بیگانه‌وار می‌شنوم گفتگوی خویش

Ин ҷинси гиря , урфӣ , з эъҷоз бартараст

این جنس گریه، عرفی، ز اعجاز برترست

Дарё гиреҳ накарда касе дар гулӯии хеш

دریا گره نکرده کسی در گلوی خویش