Чун захми тозаи дӯхтаи зи хӯни лаболабам

چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

эй вой агар ба шиква ӯ ошнои лабам

ای وای اگر به شکوهٔ او آشنا لبم

Бедардӣ оварад ҳамаи қавлу тараб , Масеҳ

بی دردی آورد همه قول و طرب، مسیح

Гоҳе ба ҳоли дил май гшои лабам

گاهی به حال دل می‌گشا لبم

Бастии лабам ба шиквау завқи адаби шинохт

بستی لبم به شکوه و ذوق ادب شناخت

Ҳар мӯии ман адо кунад ин шиква бо лабам

هر موی من ادا کند این شکوه با لبم

Бигузашт умр ва гуфту шинав бо ту рӯи надод

بگذشت عمر و گفت و شنو با تو رو نداد

эй бе насиби гӯшам вае бе навои лабам

ای بی‌نصیب گوشم و ای بی‌نوا لبم

Сад бор лаб гушӯдам ва бар каси нрихтм

صد بار لب گشودم و بر کس نریختم

Онҳо ки мавҷ мезанад аз сина то лабам

آن‌ها که موج می‌زند از سینه تا لبم

Лаб ваъда карда буд ки гуяд ғамам ба дӯст

لب وعده کرده بود که گوید غمم به دوست

Вақтаст агар ба ваъдаи намояди вафои лабам

وقت است اگر به وعده نماید وفا لبم

Дар дили гузашти ёру фурӯ рехтам бидон

در دل گذشت یار و فرو ریختم بدان

Пайғомҳо ки дошт ниҳон аз сабои лабам

پیغام‌ها که داشت نهان از صبا لبم

Иқрор кун ки санги дилами баъд аз он агар

اقرار کن که سنگ دلم بعد از آن اگر

Лаб во кунам ба шиква , ба дандони бхои лабам

لب وا کنم به شکوه، به دندان بخا لبم

Урфӣ ба тараоти зани оташ ки ҷовдон

عرفی به ترهات زن آتش که جاودان

Монад гуруснаи гӯшам ва бошад гадои лабам

ماند گرسنه گوشم و باشد گدا لبم