зи ман набӯдаи фиғонӣ ки дӯш ме кардам

ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

Насиҳати ғам рӯй ту гӯш ме кардам

نصیحت غم روی تو گوش می کردم

Фиғон ба шеваи аҳл диласт эй булбул

فغان به شیوهٔ اهل دل است ای بلبل

Вагар на ман зи ту афзӯн хурӯш ме кардам

وگر نه من ز تو افزون خروش می کردم

Гарм ба ҷамъи афсурдагон қадам ме рафт

گرم به جمع افسردگان قدم می رفت

Ба нолаи ҳамаро шуъла нӯш ме кардам

به نالهٔ همه را شعله نوش می کردم

зи сад висол наёяд ба шаб , он чаҳ ман ба хаёл

ز صد وصال نیاید به شب، آن چه من به خیال

зи шеваҳои ту бо ақл ва ҳуш ме кардам

ز شیوه های تو با عقل و هوش می کردم

Чунон ҳаловати лаъл ту меситудам дӯш

چنان حلاوت لعل تو می ستودم دوش

Ки нешро мутаассири з нӯш ме кардам

که نیش را متاثر ز نوش می کردم

Агар ба роз фишонӣ лабам иҷозат дошт

اگر به راز فشانی لبم اجازت داشت

Чаҳҳо ба обиди тоъат фуруш ме кардам

چه ها به عابد طاعت فروش می کردم

Нуҳум ба ин ҳамаи трдомнӣ , ҳамон , урфӣ

نهم به این همه تردامنی، همان، عرفی

Ки айби зоҳиди пашмина пӯш ме кардам

که عیب زاهد پشمینه پوش می کردم